the heckler

love

2012-01-13T18:15:00.000-08:00

Jarvis Cocker - "Further Complications"

2011-04-20T18:01:00.000-07:00

Mission of Burma - Trem Two (live)

2011-02-25T07:11:00.000-08:00

2011

2011-01-02T18:36:00.000-08:00

Γονάτισα και ζήτησα απ τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ άλλου τις πληγές
Μεθούσαμε και πίναμε απ τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Οπως ξυπνουν οι εραστες - Ο Γιαννης Αγγελακας

leanover

2010-11-22T15:58:00.000-08:00

Βγάζω τα ξεχαρβαλωμένα γυαλιά μου και τα κλείνω τοποθετώντας τα στην άκρη του νιπτήρα. Αυτά τα κοκκάλινα. Ναι, Αυτά,"τα εναλλακτικά". Ο.κ. έχω περάσει τα τριάντα και έχω φρέσκο κούρεμα στη σκατοκεφάλα μου, όλα είναι εντάξει, οι κάποιες γκρίζες τρίχες αποδίδουν κύρος, γοητεία και άλλα παραμύθια... Θα κάνω ένα ζεστό μπανάκι, θα ξυριστώ (ή μπορεί και όχι)και ύστερα θα βάλω ένα ποτήρι λευκό κρασί. Θα τηλεφωνήσω στον πρώτο ευάλωτο να εξετάσω αν η μιζέρια του μπορεί να εξισωθεί με την δικιά μου. Με την πρώτη κουβέντα θα βαρεθώ ξαναγεμίζοντας το ποτήρι με λευκό κρασί απαντώντας : ναι, όχι, γαμησετα. Θα φιλοσοφήσω για το συναισθηματικό κενό της γεννιάς του 80, θα αναπολήσω τον ιδρώτα που στάζαμε στα 90`ς στο avantguard, mad, exodus,decadance,next, mo,
(χώρος, χορός baby...)ελπίζοντας όλο αυτό το βουητό στο κεφάλι μου απο εκείνη την εποχή να βρεί αντίκρυσμα και ηρεμία.
Δεν είναι ότι μου λείπει. Ειναι ότι δεν υπάρχει.
Και πιο επαναστατικό πράγμα απο το να χορεύεις νέος δεν υπάρχει.
Οπότε απευθύνομαι στους "20αριδες", σπάστε τα με όποιον τρόπο μπορείτε, χορέψτε ανάμεσα σε φλόγες, κάπου εκεί είμαστε και μεις οι 30αριδες, λίγο φοβισμένοι, με ένα ανάλαφρο leanover και κυρίως μπερδεμένοι.

just like you

2010-06-05T17:25:00.000-07:00

Γραφω σε ενα γαμημένο λαπτοπ που μπορει να σβήσει από λεπτό σε λεπτό. Σκέφτομαι το ψέμα και την αλήθεια, τα λόγια , τους στοχασμούς και τον εξοστρακισμό κάθε ντεφακτο.
Το ένστικτο όταν αρχίζεις κάτι... πρέπει να σε προλαβαίνει.
RAW.
Με καταπίνεις και με ρουφάς. Ο απόηχος των κραυγών και των δακρύων του δεκέμβρη με τρομάζει, με έκανε να σβήσω το σατανικό μου χαμόγελο και να ξανακατεβάσω το βλέμμα ευλαβικά στην άσφαλτο όταν απότομα σιώπησαν.
Οι στρατιές των αμούστακων μπάτσων κάτω απο το σπίτι μου συνεχίζουν να παρελαύνουν ανόρεχτα και νυσταγμένα σέρνωντας τις ασπίδες μπροστά απο αμούστακα, πανέμορφα πρεζόνια.
Οι πουτάνες στη Σόλωνος αγγίζουν δεν αγγίζουν τα 20. Ακούς τις κοριτσίστικες φωνές τους αργά, λίγο πριν το ξημέρωμα, όταν μαζεύονται για να κάνουν το τελευταίο τσιγάρο, κουβέντα και μετα νάνι.
Ειναι καλοκαίρι πια και το μπετόν βράζει.
Ρούμι, ανούσιες συνευρέσεις στη ταράτσα του bios, παγωμένες ματιές, ασταθή λόγια και ύποπτα τίποτα.

μηδεν ενα

2010-04-29T16:30:00.000-07:00

Κάθε κείμενο πρέπει να συνοδεύεται και από εικόνα, κίνηση video saved the writer`s block στα αγκυλωμένα σου δάχτυλα. Ας αναψω ένα τσιγάρο να το δω αποτυπωμένο και ανορθόγραφα μπλεγμενο στα μαλλιά σου. Και στα μάτια σου και στις ελιές σου και στις ξαφνικές σου αποχωρίσεις.
Ολοι στο μυαλό μας έχουμε την λέξη αυτοδιάθεση. Τα free press νομίζουμε οτι θα μας βγάλουν απο την ανία μας με νέες μεθόδους <<εξόδου>> λίγο πολύ, οχι διαφορετικές, από τις διαφήμισεις για τις πιο απίθανες καταναλωτικές πλαστικούρες που κοροιδεύουμε στα μεσονύχτια telemarketing.
Αλλά απο την ανάποδη.
Σώματα - πόζες μετουσιώνονται σε ποίηση στιγμιαία. Και το λέει αυτό ο heckler που η μεταφηβεία του πέρασε τον περισσότερο χρόνο της μπροστά στον καθρεύτη...
Το χλωμό είναι της μόδας, αλλά ευτυχώς το χλωμό για κάποιους απο μας ήταν και θα είναι η ζώη μας, το δικαίωμα μας να έχουμε κάτι αληθινά αρρωστημένο
ή αρρωστημένα αληθινό.

προσευχη

2010-03-27T20:01:00.000-07:00

Ει... εσύ, με ακούς; Δεν ξέρω αν ζεις, αν υπάρχεις, το πιθανότερο είναι να μιλάω στο κενό, ή στο κενό που άφησες πίσω σου πεθαίνοντας, το οποίο θα ήταν και η χειρότερη απο τις μαλακίες που θα είχες κάνει αν όντως έχεις πεθάνει, αφήνοντας το δημιούργημα σου σε αυτό το χάλι...(χάθηκε να πατήσεις ένα κόκκινο κουμπί πριν αφήσεις τούτο το μάταιο κόσμο Σου...)
Τέλος πάντων, αν όντως υπάρχεις και ζεις έχουμε να μιλήσουμε καιρό, απο τότε που σε παρακαλούσα να μη με σηκώσει η μαθηματικός στον πίνακα και να μη με ξανακάνει ρεζίλι ο γυμναστής στην ώρα της γυμναστικής μπροστά στους συμμαθητές μου και ειδικά μπροστά στο Κατερινάκι...Αλλά που ανταπόκριση, η πρώτη φράση της μαθηματικού με το που έμπαινε στην τάξη ήταν "Heckler στον πίνακα" και ο γυμναστής συνέχιζε να μου βγάζει τον αδόξαστο (σορρυ κιολας)μετρώντας τα 50 πουσαπς πάνω απο το κεφάλι μου ψιθυρίζοντας σαδιστικά "εγώ εσένα heckler θα σε κάνω άντρα..."
Οπότε, νοιώθω ότι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Και οτι μου χρωστάς.Και έχω να ζητήσω χάρη πολύ καιρό, πάρα πολύ καιρό.
Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω πουθενά αλλού να απευθυνθώ.

Οπότε λοιπόν κάνε μου αυτές τις τρείς και είμαστε πάτσι, έτσι; Δεν χρειάζεται να τις γράψω, είναι αυτονόητο ότι ξέρεις ποιες είναι αν είσαι αυτό που λένε...
Και γρήγορα αν είναι εύκολο.

R.I.P.

2010-03-08T07:56:00.000-08:00

busy

2010-02-02T03:24:00.000-08:00

Σε δύο λεπτά θα σηκωθώ... θα τινάξω απο πάνω μου το ζεστό πάπλωμα και θα σηκωθώ.
Να... με το ένα μάτι μισάνοιχτο κοιτάω τη θολή ώρα ... 9.53. Και 55 θα είμαι όρθιος και θα διαλέγω τα ρούχα της δουλειάς. Να, βάζω και ξυπνητήρι, σε δύο λεπτά θα ξυπνήσω...
Ωχου... ακούω τη βροχή... δεν θα βάλω τα τρύπια allstar... και πρέπει να ψάξω και για αρτιμελή ομπρέλα...ώχουουου... έχω δουλειές ... πολλές δουλειές να κάνω σήμερα... δυναμώνει η βροχή... θα έχει κίνηση στο δρόμο, ώχουουου, δεν θα προλάβω να κάνω ντουζ, να ανοιξω τον θερμοσίφωνα... θα κάνω με παγωμένο νερό... και έξω έχει κρύο, ώχουουου... θα πιω καφέ όταν γυρίσω... θα τσιμπήσω κάτι στον δρόμο, πεινάω... φριγανιές με μαρμελάδα και αχνιστός φρέσκος γαλλικός...μμμμμ, νυστάζω...πρέπει να κανονίσω, να τηλεφωνήσω, να διαπραγματευτώ,
να καυγαδίσω αν χρειαστεί...νυστάζω... πρέπει...
πρέ.......πει....... να..... ... ξυ.......πνή........ ... ... ... .

Cornerstone ή αλλιώς... ακρογωνιαίος λίθος

2009-12-10T09:51:00.000-08:00

6-12-08

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη όταν συνέβει το κακό βρισκόμουν σπίτι ακούγοντας τους arctic monkeys . Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή στο δωμάτιο της αδερφής μου ενώ αυτή μαγείρευε με τον γκόμενο της στη κουζίνα. Ετοιμαζόμουν να βγώ όταν μου είπαν κατα λέξη σκοτώσανε ένα παιδί στα εξάρχεια αλλά τους προκάλεσε , γίνονται επεισόδια στο κέντρο, να προσέχεις ... ύστερα γυρίσανε στις κατσαρόλες τους ατάραχοι να γυρνάνε τις κουτάλες γύρω απο τον ερωτικό τους μικρόκοσμο. Έγινε τσακωμός που δεν αφορά κανέναν, μπήκα στο δωμάτιο μου, έκλεισα τις πόρτες, απορρόφησα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα απο τα blogs, πήρα τηλέφωνα, έστειλα μηνύματα, όλα συγκεχιμένα, ήπια δύο ποτήρια γεμάτα αλκοόλ, έκλεισα τη μουσική, φόρεσα το μπουφάν νοιώθοντας το αίμα μου να αφρίζει στον εγκεφαλό μου και ξεκίνησα για τα εξάρχεια.

6-12-09

Έχω γυρίσει απο το Λονδίνο. Υπέροχα.
Μου λείπει. Πρώτο ταξίδι μετά απο επίπονη προσπάθεια. Το σίγουρο είναι ότι θα το θυμάμαι για πολλούς λόγους που δεν αφορούν κανέναν. Μαθαίνω ότι ο Κ. πέθανε. Για κάποιο λόγο όποτε τον έβλεπα με φώναζε beck. Η αλήθεια είναι ότι με κολάκευε... αν και γω του το έπαιζα απορημένος με την σύγκριση .
Είμαι στο σπίτι και ετοιμάζομαι να κατέβω στα Προπύλαια. Απο τα blogs και φίλους μαθαίνω την εξέλιξη. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω maalox αλλά του πούστη, κάποιος θα έχει...
Ξεκινάω, με την έγνοια του ανθρώπου μου, που βρίσκεται δίπλα μου.

In every dream home a heartache

2009-11-04T09:18:00.000-08:00

Προσπαθώ, ειλικρινά.
Να πω αντίο στο παρελθόν που κλέβει σαν κοινός διαρρήκτης την ανάσα μου. Σιγά - σιγά συνειδητοποιώ ότι αυτός ο δεσμός είναι γόρδιος... περίπλοκος.
Η οικογένεια.
Που σε ρουφάει και την απορροφάς νομίζοντας ότι θα την καταπιείς και θα την αποβάλλεις αλλά τελικά την ξερνάς. Γιατί όπως είπα παραπάνω... ειναι γόρδιος δεσμός, κόμπος στον λαιμό. Που σου πνίγει τη ζωή.
Τα τελευταία χρόνια η σχέση αυτή ήταν τυπική. Ψυχαναγκαστική. Προσπαθούσα να εντοπίσω τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσω, απέναντι στην απογοήτευση που ένοιωθα για σένα. Ακόμα και τώρα μου είναι δύσκολο(τώρα που προσπαθούμε να περισώσουμε κάτι και να τοποθετήσουμε τα χαλασματά μας σε άλλη βάση) όταν σκέφτομαι πόσος χρόνος έχει πάει χαμένος, πόση σιωπή ούρλιαζε και μας κούφαινε όλες εκείνες τις φορές που έκλεινα τις πόρτες πίσω μου και σε άφηνα να κοιτάς με απορία. Και ύστερα θυμός. Ανυπομονησία για το επόμενο λάθος σου με μια ανεξήγητη ηδονή.
Τα γράφω αυτά για να τα ξαναδιαβάσω αύριο. Και μεθαύριο το πολύ. Και να διαβάσω ότι με μικρά βήματα την γλύτωσα. Την έβγαλα καθαρή. Αναγνωρίζοντας το αυτονόητο.
Ότι στην ουσία, υπάρχουν δυό-τρεις άνθρωποι εκει έξω, που ειλικρινά, άδολα και με όλη τους την καρδιά, τους θεωρείς οικογένειά σου.
Και ας μην κυλάει το ίδιο αίμα στις φλέβες.

In every dream home a heartache
And every step I take
Takes me further from heaven

Is there a heaven?
I`d like to think so

Standards of living
They are rising daily
But home oh sweet home
It only a saying

From bell push to faucet
In smart town apartment
The cottage is pretty
The main house a palace

Penthouse perfection
But what goes on
What to do there
Better pray there

Open plan living
Bungalow ranch style
All of it's comforts
Seem so essential

I bought you mail order
My plain wrapper baby
Your skin is like vinyl
The perfect companion
You float in my new pool
Deluxe and delightful
Inflatable doll
My role is to serve you

Disposable darling
Can't throw you away now
Immortal and life size
My breath is inside you
I'll dress you up daily
And keep you till death sighs

Inflatable doll
Lover ungrateful
I blew up your body...
But you blew my mind

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches

Prescriptions

2009-10-24T04:23:00.000-07:00

37 και 5. Εκεί. Κολλημένος ο υδράργυρος σαν ακινητοποιημένο ασανσέρ.
Βρίσκομαι σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, σε μια πόλη φτιαγμένη με εξαόροφες πολυκατοικίες από βιβλία και CD στα πόδια μου. Η ψευδαίσθηση του 37 και 5 σε κάνει να πιστεύεις ότι τουλάχιστον, αφού δεν είσαι δα και του θανατά, θα καταφέρεις να διαβάσεις απολαμβάνοντας τα προνόμια του αρρώστου όπως πρέπει ένα βιβλίο που δεν προλαβαίνεις όταν είσαι υγιής.
Αμ δεν είναι έτσι όμως, ούτε μια παράγραφο δεν μπορώ να ολοκληρώσω.
Τα μάτια μου κλείνουν, κάθε λίγο και λιγάκι βήχω και δηλητηριασμένα σταγονίδια εκσφενδονίζονται μολύνοντας γράμματα, φράσεις και ολόκληρες σελίδες. Ιδρώνω και κλοτσάω παπλώματα και κουβέρτες από πάνω μου ενώ, όταν έρχονται οι πρώτες κρυάδες στην ραχοκοκαλιά μου, ντροπιασμένος κουκουλώνομαι και αναζητώ την θαλπωρή τους μέχρι να βγάλω τη μπέμπελη και αρχίσω ξανά μανά τα ίδια.
Έκανα το λάθος διασχίζοντας τον διάδρομο από το κοριτσίστικο δωμάτιο στην κοριτσίστικη κουζίνα να ρίξω μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη που σε ξεπροβοδίζει ή σε υποδέχεται κάθε φορά και τρόμαξα.
Μια μίξη ερημίτη μοναχού, πολύμηνου απεργού πείνας και κλαμένου μουνιού.
Ξαναχώνω το θερμόμετρο και σταυρώνω τα χέρια θυμωμένος κοιτάζοντας το ταβάνι. Ανάβω και τσιγάρο και το βάζω χρονόμετρο. Όταν καεί και η γόπα θα δω και την διάγνωση.
37 και 5. Πεισμωμένο. Σταθερό. Σαν την ησυχία στο κοριτσίστικο δωμάτιο.
Έφτασε μεσημέρι και λέω να βγω από τη σπηλιά μου. Ήλιος ανοιξιάτικος, κοντομάνικα και εγώ περπατώ δύσκολα σηκώνοντας το βάρος δύο πουλόβερ και ενός μπουφάν για ένα τσάι που θα μαλακώσει τον λαιμό μου. Σκέφτομαι τσάι αλλά παραγγέλνω καφέ.
Μέχρι το βράδυ έχω χάσει το μέτρημα. Θηλυκές μποξέρ με παράξενα ονόματα όπως παρακεταμόλη, σορβιτόλη, κροσποβιδόνη, βγάζουν νοκ-αουτ το στομάχι μου. Αντιπυρετικά, βιταμίνες C, κονιάκ. Το τελευταίο για να μουδιάσω τη γκρίνια μου.
Σαν μωρό κάνεις! μου λέει, κι εγώ μουλαρώνω περισσότερο.
Σαν ένα κακομαθημένο μωρό.
Πετάω άλλο ένα αναβράζον δισκίο στο νερό και παρακολουθώ τα τελευταία μου ίχνη αξιοπρέπειας να διαλύονται στον πάτο του ποτηριού.

33

2009-10-15T11:11:00.000-07:00

Είναι κατα βάθος τραγική η εποχή μας, έτσι κι εμείς αρνούμαστε να τη δούμε τραγικά.
Ο κατακλυσμός πέρασε. Στη μέση τώρα εμείς και γύρω μας χαλάσματα. Αρχίζουμε να στήνουμε μικρά καινούρια σπιτικά, να τρέφουμε μικρές νέες ελπίδες.
Μάλλον δύσκολη δουλειά' ομαλός δρόμος για το μελλόν δεν υπάρχει πια'
Τα εμπόδια, όμως, είτε τα παρακάμπτουμε είτε σκαρφαλώνουμε και τα ξεπερνάμε.
Πρέπει να ζήσουμε, όσοι κι αν είναι οι ουρανοί που τσακίστηκαν.

χρόνια μου πολλά λοιπόν...

where`s my punk spirit...when i need it

2009-10-03T03:57:00.000-07:00

Santigold - L.E.S. Artistes

2009-09-28T06:04:00.000-07:00

Yesterday Was Dramatic Today Is Ok

2009-09-27T16:34:00.000-07:00

Ο καρατζαφύρερ φτάνει στο ναμπερ 1 της trash apolitic πραγματοποιώντας το μεγαλόπνοο σχέδιο του χέρι-χέρι-κωλοδάχτυλο ή μάλλον, ΟΛΑ ΜΕΣΑ , σαν ένα καλό fist fucking στη τρύπα της τσακισμένης νοημοσύνης.
Στο καζάνι των media το αλάτι και η ζάχαρη έχουν την ίδια γεύση. Τα τσιτάτα γίνονται ταχειμανιφέστα. Τα σουξέ που απαλύνουν την ημιμάθεια.
Η επικινδυνότητα καλύπτεται κάτω απο το ελαφρύ ροζ πέπλο των μεσημεριανών εκπομπών.
Περπατάω στη πόλη και δίπλα μου περνάνε μηχανοκίνητες πομπές-συμμορίες με μπλε στολές, κράνη και όπλα. Ενα ζευγάρι φιλιέται στην άκρη του δρόμου και οι μπατσοσούζες γκαρίζουν,
<<ανεβείτε στο πεζοδρόμιο ρε μαλακισμένα>>
Διασχίζω την Αθηνάς και φρικάρω με τις αφίσες με τα ασώματα κεφάλια που με κοιτάζουν κατάματα και μου πετάνε ακαταλαβίστικες ατάκες. Kωλομπαράδες ιδρωμένοι με την αγωνία να ψωνίσουν φρέσκο κρέας...
Κάθομαι στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή και ακούω την ανησυχία του προισταμένου μου για το αν ο 14χρονος υιος του βγει αδερφή επειδή <<κάνει τώρα τελευταία παρέα με ένα παιδί που λέει η γειτονιά οτι είναι αδερφή>> ,ύστερα με ρωτάει αν ξέρω την Μαρίνα Χατζή και εννοεί την Sasha Grey. Γελάει πονηρά κάτω απο τα μουστάκια του αλλά εγώ κάνω τον ανήξερο, με την αλεπουδίσια μούρη του να μου προκαλεί εμετό.
Υποτίθεται οτι είναι σοσιαλιστής και αναπολεί τις ένδοξες μέρες που κόλλαγε αφίσες τη δεκαετία του 80. Πρόσφατα αγόρασε τζιπ. Μεταχειρισμένο.
Ήταν, λέει, όνειρο ζωής.
-----------------------------------------------------------------------------------

2009-09-16T18:47:00.000-07:00

The larynx that you have
You give no plea to no man
The lovers that you've borrowed whisper

The happy and the naked
The lonesome wearing (?)
We'll get close without touching, in circles

Take my idea, and wait for me
Is it enough to say you can do anything
Oh with your heartache
and your love gone
oh, set to stun

ver luisant

2009-09-02T12:56:00.000-07:00

Εκεί, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, που βρέθηκα κάποτε χώρις να ξέρω το λόγο, ραμμένος, να καίγεται το στήθος μου ανάμεσα σε άλλα ραμμένα και φαλακρά παιδάκια, παίζοντας όλα μαζί απορημένα, δίνοντας το καθένα την δική του εκδοχή στη δική του γλώσσα, εκεί λοιπόν, στο σπίτι με το απέραντο γκαζόν, το μικρό ορθόδοξο ξωκλήσι και δίπλα τη σχολή μπαλέτου που κάθε πρωί κατασκόπευα τις μικρές υγιείς μπαλαρίνες να ανεμίζουν τα τούλια τους...

οι νύχτες έφευγαν με τις φωτισμένες ρουκέτες της τηλεόρασης να με νανουρίζουν στην αγκαλιά της μητέρας μου.
Εκεί, στη σκοτεινή άκρη του πεντάχρονου κόσμου μου, ένα βράδυ ο καραφλός φίλος μου και γώ, το σκάσαμε απο το σπίτι του θανάτου και περπατήσαμε με τις ιατρικές νυχτικιές και τα βραχιολάκια με το ονομά μας προς τους φωτισμένους θάμνους.

Με ασθματικές μικρές δόσεις οξυγόνου βγάλαμε τις παντόφλες και ανατριχιάσαμε από την υγρασία στις πατούσες. Καθήσαμε σταυροπόδι δίπλα ο ένας στον άλλον και χαζεύαμε τις πρασινες φωτιές. Χιλλιάδες, αδύνατο να μετρηθούν στα είκοσι δάχτυλα που είχαμε στην περιουσία μας.

Οι αναλαμπές τη νύχτα καθιστούν τις πυγολαμπίδες ευάλωτες στον εχθρό. Όταν επιτεθεί ένα αρπακτικό, μερικές πυγολαμπίδες αποβάλουν μερικές σταγόνες αίματος σε μια διαδικασία που λέγεται "αντανακλαστική αιμοραγία". Το αίμα περιέχει ένα χημικό το οποίο είναι αηδιαστικό και τοξικό για αρκετά αρπακτικά. Μελέτες έδειξαν πώς τα αρπακτικά γρήγορα μαθαίνουν να αποφεύγουν τις πυγολαμπίδες.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να προσδιορίσουμε το φύλο της πυγολαμπίδας αν και η πιθανότητα λάθους είναι αυξημένη. Ο απλούστερος τρόπος είναι να παρατηρούμε αν αναβοσβήνουν κατά τη διάρκεια της πτήσης ή ενόσω βρίσκονται πάνω στη βλάστηση. Συνήθως, τα αρσενικά αναβοσβήνουν κατά τη πτήση ενώ περιπολούν στη περιοχή αναζητώντας τα θηλυκά. Τα θηλυκά, παρατηρούν από τις ασφαλείς θέσεις τους και αν ενδιαφερθούν το δείχνουν ανταποδίδοντας τις λάμψεις στα αρσενικά.

Φαίνεται πως οι αναλαμπές συνδέονται με την σεξουαλική προσέλκυση. Καθώς τα αρσενικά περιπολούν στη περιοχή, κάνουν οπτικά σήματα στο σκοτάδι. Αν ένα θηλυκό εντυπωσιαστεί, απαντά με αναλαμπές από το σημείο που βρίσκεται. Είναι δηλαδή στη κρίση του θηλυκού να αποφασίσει αν θα γίνει ταίρι με το συγκεκριμένο αρσενικό, αφού σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορέσει το αρσενικό να την προσεγγίσει στο σκοτάδι.

ΝΟΥΒΕΛΑ ΣΕ ΕΞΙ ΚΑΡΕ

2009-08-30T12:33:00.000-07:00

August Blues

2009-08-12T08:40:00.000-07:00

Είναι περίεργο το γεγονός, όταν ξανάρχεται δηλαδή
Και συμβαίνει πάλι,
εκεί που δεν το πίστευες
και είχες κάνει επιλογή
Να σου προσδιορίσει το σύμπαν αυτό,
που σαν θεός είχες με κόπο τοποθετήσει.
Tους δορυφόρους και τους πλανήτες σου, σε απόλυτες τροχιές χωρίς να λογαριάζεις...

τους κομήτες.

Αλήτες.

Δεν μπορώ να πω.... είσαι οδυνηρός γιατί είσαι απρόβλεπτος,
Τόσο πολύ που μου επαναφέρεις τον θάνατο.
Οι τσακισμένες γόπες στα τασάκια κάθε φορά που έρχεσαι το αποδεικνύουν.
Φιλιά-όλεθροι... όπως γράφει κάποιος που διάβασα τώρα τελευταία.

Βραχιολάκια εύθραυστα είμαστε μωρό μου.
Σαν αυτά που δένεις στους αδύναμους καρπούς σου.

Όταν φθαρούμε θα γίνουμε πάλι κλωστές
ή μια μάζα
στη χούφτα της ανάμνησης.

Αναπάντεχες βροχές στη μέση του καλοκαιριού.
Διακοπές ρεύματος και αμήχανες σιωπές.
Ανακατεμένες.
Με πολύχρωμα κηπουρικά και την επιθυμία για
ερωτική ανθρωποφαγία.

ΣΚΟΡΠΙΑ

2009-07-28T06:58:00.000-07:00

Καθώς βαδίζω στους γρανίτες-δρόμους της Αθήνας,
με τα γόνατα μου να λυγίζουν απο την προσπάθεια, μου έρχεται στο νου η πάλαι ποτέ αγαπημένη μου Ζάκυνθος. Ίσως να πρέπει να ξαναπάω. Είναι άκαρδο να αποκλείεις τόσο αυστηρά και αμετάκλητα τα καλύτερα καλοκαίρια σου για μια - δύο αναποδιές. Εδώ, στη πόλη, είμαι ένας σκελετός. Ενας σκελετός που ψάχνει λίγο σάρκα και μια μυρωδιά να τον ζεστάνει.
Καθώς βαδίζω στους τάφους-δρόμους της Αθήνας,
κοιτάζω τα τρύπια παπούτσια μου και τα μαύρα καλτσάκια με τις λευκές νεκροκεφαλές και αναπολώ τα λεμονοδάση του χωριού μου. Τότε που βουλιάζαμε τις πατούσες με τον ξάδερφο μου στα λασπωμένα αυλάκια και ψάχναμε φίδια να μας τρομάξουν, να ζήσουμε την περιπέτεια του κινδύνου...
Καθώς βαδίζω στους δρόμους-φίδια της Αθήνας,
κροταλίζει το στομάχι μου. Μεθυσμένο διαμαρτύρεται στη πουτάνα τη καρδιά μου.
<<Πως τόλμησες έστω να την σκεφτείς...την υπέρβαση>> μαλώνω τον εαυτό μου <<αφού τα είχαμε συμφωνήσει ρε αγόρι μου...>>
Τα σκέφτομαι αυτά χαιδεύοντας κάγκελα και γραμμένους τοίχους. Θα πιω κί άλλο. Θα φύγω. Θα κοιμηθώ με λεμόνια στην αγκαλιά μου. Ωραία στην οσμή και ξυνά στη γεύση.
Ψευδαισθήσεις που θα τις στίψω και στο τέλος θα φτύσω με νόημα τα κουκούτσια.
Πισίνες με οινόπνευμα. Θέλω να σπάσω το ρεκόρ μου.
Να νοιώσω την βραχνή μου μονιμότητα σιγοτραγουδώντας στους γαμημένους δρόμους της Αθήνας.

METRIC - SICK MUSE

2009-07-28T04:49:00.000-07:00

Make history or we're history...honey

2009-07-20T04:52:00.000-07:00

Δεν πρόκειται να δικαιολογηθώ ούτε να έχω ενοχές επειδή θέλω να σε κάνω να γελάς.

Physalia physalis

2009-07-14T08:41:00.000-07:00

Να ανοίξεις το παρακάτω link... να φωνάξεις και την Ι. να το διαβάσει..και να καταπιείτε τα γελάκια σας..

p.s. τα 30 μέτρα ήταν φριχτό λάθος.. τελικά είναι 50..

Ο Γκρινιάρης, η απροσανατόλιστη και ο ατσούμπαλος πάνε για μπάνιο σε μια <<καβατζωμένη>> παραλία. Η απροσανατόλιστη τους οδηγεί... ενώ ο γκρινιάρης προειδοποιεί σε κάθε δέκα βήματα οτι θα λυποθυμίσει απο την ζέστη και ο ατσούμπαλος τρώει χύμες σε κάθε απότομη πλαγιά που διασχίζουν.
<<Υπάρχει...>> λέει ο ατσούμπαλος, αιωρούμενος προσπαθώντας να ισορροπήσει στη μία κατεστραμμένη παντόφλα του <<ένα είδος μέδουσας που κατέβηκε στις ακτές της Ισπανίας που έχει 30 μέτρα πλοκάμια...>> Ο Γκρινιάρης του ρίχνει ένα βλέμμα απόγνωσης και ζητάει νερό αλλά ο ατσούμπαλος τον αγνοεί και συνεχίζει...
<< και αυτά τα πλοκάμια έχουν δέκα διαφορετικά δηλητήρια!!!>>
Η απροσανατόλιστη προσπαθώντας να διαλέξει πιο απο τα δύο μονοπάτια οδηγεί στη παραλία σκέφτεται <<άκου να δεις... δέκα μέτρα πλοκάμια με τριάντα διαφορετικά δηλητήρια, ποπο!>>
<<ΝΕΡΟ ΕΙΠΑ!!!>> φωνάζει ο γκρινιάρης και πιάνει με αγανάκτηση τα μαλλιά του αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία,
<<Νομίζω ότι την λένε Drosalia Drosalis ή κάτι τέτοιο, δεν το έχετε ακούσει;>> καταλήγει ο ατσούμπαλος σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης γλυστρώντας για άλλη μια φορά.
<<Ναι εγώ το έχω διαβάσει...>> ανταποκρίνεται ο γκρινιάρης ασθμαίνοντας και ο ατσούμπαλος ενθουσιάζεται προς στιγμή! << Α ναι;>> <<Ναι...>> λέει ο γκρινιάρης <<ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ!!!>> λέει ειρωνικά και του έρχεται το μπουκάλι με το νερό που ήθελε τόσο πολύ... καπέλο.
Η απροσανατόλιστη βάζει τα γέλια και ο ατσούμπαλος σκέφτεται οτι το μπουκάλι που λούστηκε ο γκρινιάρης δεν είναι η τελευταία του λέξη...
Επιτέλους βρίσκονται μπροστά στην καβατζωμένη παραλία...
όχι ακριβώς μπροστά δηλαδή...
πάνω απο την παραλία γιατί πρέπει να κατέβουν τον γκρεμό για να φτάσουν εκεί... αλλά είναι όπως την είχε περιγράψει η απροσανατόλιστη, πανέμορφη!
Ο Γκρινιάρης σταματάει να διαμαρτύρεται, βγάζει την μπλούζα του και ακολουθεί την απροσανατόλιστη.Ο ατσούμπαλος αφήνει πίσω του κάτι κυρίες που του ζητάνε βοήθεια και με δρασκελιές ακριβείας σαν αίλουρος κατεβαίνει και αυτός τον γκρεμό.

Καλό καλοκαίρι! Α και το link εδώ

PINK ENJOYMENTS

2009-06-30T10:56:00.000-07:00

Η Β. κρατάει το ιδρωμένο χέρι μου κατά τη διάρκεια της πτήσης προσπαθώντας να συγκεντρωθεί σε ένα περιοδικό για βιολί που διαβάζει. Με έχει συνηθίσει, θαυμάζω την υπομονή της κάθε φορά, σε κάθε απογείωση, σε κάθε κενό αέρος ή την λυτρωτική στιγμή της προσγείωσης που σφίγγω σαν τανάλια τα δάχτυλα μου γύρω απο τον καρπό της. Ζαλισμένος απο τον φόβο, καταρρακωμένος απο τα ροζ χάπια και τις καταστροφολογικές σκέψεις βγαίνω απο την καμπίνα του αεροπλάνου και δεν υπάρχει χρόνος να κάνω απολογισμό... ένα ξερό γειά σας με ανακούφιση στις χαμογελαστές αεροσυνοδούς φτάνει, κάθε φορά... να δείξω την ευγνωμοσύνη μου.
Ύστερα ανοίγω το κινητό, μετά απο λίγο χτυπάει και είναι οι δικοί μου. <<Έφτασες καλά;>> <<Τα γνωστά...>> απαντώ και κλείνω.
Ενα τσιγάρο να νοιώσω ότι ζω ακόμα.
Μεγάλη τζούρα. Για να μου θυμίσει την διαφορά του αργού με τον ξαφνικό και γρήγορο θάνατο. Τουλάχιστον ο πρώτος είναι επιλογή μου σκέφτομαι.
Τώρα τελευταία, βλέπω γύρω μου αποχαιρετισμούς. Κάποιος αποχαιρετά την απραξία του ενώ κάποιος άλλος κουράστηκε να σπάει τα κοντερ της ζωής του και επιλέγει να αλλάξει ταχύτητες, να αράξει. Άλλοι αποχαιρετούν <<κακιές>> συνήθειες και κάποιοι πενθούν τις ψευδαισθήσεις που είχαν στο παρελθόν και για πολλά χρόνια.
Μου αρέσει που ο κυνικός φίλος μου ζει τον έρωτα σαν έφηβος. Λατρεύω να βλέπω την ευαίσθητη φίλη μου Σ. να μου δείχνει το χαρτί του διορισμού της με τρεμάμενα χέρια και να φρικάρει στην ιδέα οτι η καθοδηγούμενη ζωή της θα γίνει επιτέλους δική της.
Και στο τέλος καταλαβαίνω ότι είναι φυσικό η απογείωση να τρομάζει... πόσο δε η ανώμαλη προσγείωση...

fucking... leftovers...

2009-06-21T13:00:00.000-07:00

I met her in the museum of paleontology
And i make no bones about it
I said if you wish to study dinosaurs,
I know a specimen whose interest is undoubted

Trapped in a body that is failing me
Well, please allow me to be succinct
I wanna love you whilst we both still have flesh upon our bones
Before we both become extinct

That's what i told her: i wanna be your lover
And then i told her twice: i wanna be your lover

Well, he says that he loves you like a sister
Well i guess, i guess that's relative
He says that he wants to make love to you
Well instead of "to", shouldn't that be "with"?

Oh, i told you once: i wanna be your lover
And now i've told you twice: i wanna be your lover

And so i come to you filled with guilt and self-loathing
And i am praying that you could make me good
And so i fall upon your neck just like a vampire
Yeah, like a vampire who faints at the sight of blood

And i told you once: i wanna be your lover
I'm gonna say it again
And then i told you twice: i wanna be your lover

Well this is my cv and i've got no one else to blame
So i will state, state my case, i will state it again

Come and help yourself to leftovers
Got a little surplus love and affection
And getting cuddly, so won't you cuddle me?
I could be your teddy bear... oh yeah

I know i ain't no eligible bachelor
This is no mouthwatering proposition
Make no mistake, you're in big trouble, little lady
If we start a-hugging and a-kissing
And a-kissing, are you listening?

'cause i told you once
And then i told you twice
And now i told you three times
And at the risk of repeating myself
I'm gonna say it again

Yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover

και το slush απο τον δαιμόνιο φίλο inthemarket που με την κάμερα του έχει οργώσει συναυλίες και συναυλίες....

SIAMESE DREAMS

2009-06-03T14:21:00.000-07:00

Πιτσιρικάς μίλαγα κάποτε με τον πατέρα μου για όνειρα. Το ωραιότερο όνειρο που είχε δει ποτέ ήταν να πετάει πάνω απο την Νέα Υόρκη.
Τότε υπήρχε ο superman... , τα έβλεπα όλα μέσα από την τηλεόραση και τα προσάρμοζα στην πραγματικότητα μου, οπότε τον φαντάστηκα να πετάει σαν σούπερ ήρωας με τις πυτζάμες του και να ανεμίζουν τα μακριά μαλλιά του πάνω απο το empire state , και τους δίδυμους πύργους... Τώρα πια ξέρω ότι ο super-daddy έχει κάνει κυλίτσα, έχει γκριζάρει και τα μόνα όνειρα που κάνει είναι να εμπλουτίσει τις γνώσεις του όσο μπορεί μέσα από το ιντερνετικό χάος.
Εγώ εδώ και χρόνια έχω δύο-τρία συγκεκριμένα όνειρα όπως για παράδειγμα το να χτυπάνε το κουδούνι της εξώπορτας την νύχτα και να κοιτάω στο ματάκι οπού δεν υπάρχει τίποτα άλλο απο σκοτάδι και όμως καποιος υπάρχει απο την άλλη πλευρά και χτυπάει το κουδούνι επίμονα...θριλεράκι κατάσταση...
Στα περισσότερα όμως βλέπω γάτες...
Πολλές γάτες, άγνωστες σε μένα γάτες και προς το τέλος εμφανίζεται η δεσποινίς ΤΑΙ, η σιαμέζα γατούλα μου που την έχώ χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Στό όνειρο όμως, όπως και στην πραγματικότητα όταν ζούσε, είναι συνέχεια δίπλα μου, τρίβεται στα πόδια μου, ξαπλώνει στο γραφείο μου όταν διαβάζω και κουνάει την βασιλική, μισοκομμένη της ουρά (αυτές οι σιαμέζες είναι γνωστές και σαν βασιλικές γάτες του Σιάμ) στις σελίδες του βιβλίου λές και καθαρίζει με ξεσκονόπανο τις λέξεις που διαβάζω.
Εκείνο το μεσημέρι που τραυματίστηκε η ΤΑΙ όταν τρέξαμε και την πήγαμε στην κτηνίατρο αυτή μας συμβούλεψε να προχωρήσει σε ευθανασία γιατί δεν θα την έβγαζε καθαρή. Όταν βάλαμε τις φωνές και κάναμε σαν υστερικά εγώ και η αδερφή μου με ένα νεύμα οι γονείς μου της έδωσαν να καταλάβει οτι η γάτα θα πέθαινε στο σπίτι...
Το βράδυ που πέθανε την κρατούσα στην αγκαλιά μου και έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν είχα χάσει κάποιον δικό μου μέχρι τότε και βίωσα την απώλεια της με μεγάλη τραγικότητα. Ο πατέρας μου έκανε αμάν να τη πάρει από μένα για να πάει να την θάψει στο δάσος.
Αυτό το κείμενο, γράφτηκε γιατί την είδα για άλλη μια φορά στο όνειρο μου να λιάζεται στη βεράντα, να τη φωνάζω απο τον καναπέ, να τρέχει, και με ένα αλματάκι να κουρνιάζει όπως πάντα στην κοιλιά μου γουργουρίζοντας.

The Maccabees - mini documentary

2009-05-21T09:41:00.000-07:00

Κυκλοφόρησε το νέο τους άλμπουμ WALL OF ARMS και επι την ευκαιρία πέτυχα στο Veoh ένα mini doc

http://www.veoh.com/browse/videos/category/music/watch/v6296307ZKjpkArG

Επίσης η home ιστοσελίδα τους είναι απίστευτη !

http://www.themaccabees.co.uk/

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

2009-05-12T06:43:00.000-07:00

"Έπεσα" πάνω της καθώς βόλταρα αγουροξυπνημένος στο κέντρο.Έιχα να τη δω ένα ίσως και δύο χρόνια γιατί έλειπε στο εξωτερικό ... "Ε όχι...! " φώναξε βγάζοντας τα γυαλιά ηλίου και μου χαμογέλασε. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σταυρωτά και αφού διαθέταμε και οι δύο μισή ώρα απο τον πολύτιμο χρόνο μας πήγαμε κάπου στην πλατεία Βικτωρίας για ένα καφέ. Ήταν ίδια, όπως την είχα αφήσει, με δύο καινούρια tatoo και κάποια παραπανίσια κιλά αλλά κατά τ`αλλα ίδια.
Η μεγαλύτερη σχέση μου σε διάρκεια ήταν με αυτή, πέντε ολόκληρα χρόνια παρακαλώ. Έιπαμε στην αρχή να πάρουμε καφέ για έξω, μετά κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι, είπαμε να τον πάρουμε εκεί τον καφέ μας και μετά απο λίγο αλλάξαμε πάλι γνώμη, παραγγείλαμε σε πλαστικά ποτήρια to go αλλά τελικά όταν μας τα έφεραν παλουκωθήκαμε στο τραπεζάκι.
Μόλις είχε αγοράσει ένα βιβλίο του Καμπανέλλη και με έβαλε με το ζόρι να διαβάσω τις πρώτες γραμμές που όσο γρήγορα τις διάβασα τόσο πιο γρήγορα τις ξέχασα. Το πιο βασικό της ελάττωμα πάντα ήταν ότι μιλούσε ακατάπαυστα και λίγο τσιριχτά πράγμα που δεν άντεχα καθόλου γιατί εγώ απο την άλλη είμαι εκ φύσεως λιγομίλητος και γενικά προτιμώ τους ανθρώπους που μιλάνε σε ήρεμο τόνο...
Ετσι λοιπόν, όπως πάντα, στις δύο δικές μου φράσεις απαντούσε με τέσσερεις παραγράφους και κάπως έτσι εξελίχτηκε η συζήτηση μας γύρω απο τα ταξίδια της στην Ευρώπη, τις σπουδές της, την οικογένεια της και για το πόσο της έλειψε η ελληνική θάλασσα, τόσο πολύ, που όταν την αντίκρυσε επιστρέφοντας απο το παραθυράκι του αεροπλάνου την έπιασαν τα κλάμματα... Μιλήσαμε για κάποιους κοινούς γνωστούς και στο τέλος αναπόφεκτα ήρθε ο επίλογος αυτής της συνάντησης με τίτλο " τα γκομενικά". Έχεις κανα γκόμενο; ρώτησα απλά. Ναι μου απάντησε. Τα πάτε καλά; Ναι, ναι... (πάυση) παντρευόμαστε!
Στην αρχή το πήρα για αστείο και σήκωσα το ποτήρι αδιάφορα να πιω μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ μου κάνοντας έναν ειρωνικό μορφασμό. Οχι, αλήθεια παντρεύομαι, επανέλαβε και αυτός ο ήρεμος τόνος για πρώτη φορά στη φωνή της με έκανε να καταλάβω πως μιλούσε σοβαρά. Κοίτα να δεις... είπα απο μέσα μου... στα 18 της τη γνώρισα, κοριτσάκι ήταν τότε... πως αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή...
Και ύστερα αρχίζει την κλασσική νεοελληνική μαλακία... Εσύ πότε θα σοβαρευτείς ρε Heckler μου πετάει... Καλά, άσε με εμένα, για σένα μιλάμε τώρα της απαντάω τσεκάροντας επίτηδες μια κουκλάρα δύο μέτρα που παραγγέλνει καφέ δίπλα γιατί ξέρω που θα καταλήξει και προσπαθώ να της κόψω το βήχα. Μάταια όμως.
Και αρχίζει το γνωστό λογύδριο, Ναι, ναι να σε αφήσω, πρόσεξε όμως γιατί θα καταλήξεις μαγκούφης, μόνος, και θα θέλεις κάποιον να σε συντροφεύει και δεν θα βρίσκεις και θα είναι αργά και μπλα, μπλα , μπλα...
Θέλω την ελευθερία μου.
Για πόσο;
Για όσο κρατήσει...
Μα δεν θες παιδιά;
Έχω παιδί, αυτό που μεγαλώνει ακόμα μέσα μου, και αν και όταν μεγαλώσει, ωριμάσει και ενηλικιωθεί τότε θα το σκεφτώ για κάποιο άλλο πήγα να της πω αλλά προτίμησα να πιώ άλλη μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ και να κλείσω το μάτι στην δίμετρη κουκλάρα.

The end

Misery is a butterfly

2009-04-24T11:43:00.000-07:00

Τι κάνει ο άνθρωπος για να περάσει την ώρα του...
Έχω βάλει ένα gin με tonic κουρασμένος μετά τη δουλειά. Έχω χυθεί στον καναπέ και πυροβολώ την τηλεόραση με το τηλε-όπλο μου ελπίζοντας τα ραδιοκύματα να μετατρέπονται σε δεσμίδες χρωματιστού laser και να καίνε τους εγκεφάλους του συφερτού που κράζουν και ωρύονται στις ειδήσεις των 9.00 ακριβώς όπως οι εξωγήινοι το έκαναν με ένα zzzzzap! στο mars attacks.

Μια απο τις πολλές τρελές εφευρέσεις που μου έρχονται στο μυαλό τέτοιες στιγμές είναι να φτιάξω μια ζώνη... όχι ότι και ότι ζώνη, αλλά μία που να έχει θήκες για το χειριστήριο τής τηλεόρασης, του dvd, του cd και μια εξτρά για το καλοκαίρι, για το χειριστήριο του κλιματιστικού. ¨Ετσι θα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι... ο απόλυτος...ο αξεπέραστος...μοναχικός ga-gaou-boy της άγριας Δύσης¨.
Όλες αυτές τις ασυναρτησίες σκεφτόμουν μέχρι που απόφασισα να πάω τουαλέτα και τότε την είδα στον τοίχο να λιάζεται με το φως του πορτατίφ. Βρε βρε σκέφτηκα, μια πεταλουδίτσα. Αρπάζω την φωτογραφική μου και εστιάζω πάνω της, έλα ντε όμως που αρχίζει και πετάει γύρω γύρω με άξονα εμένα και την κυνηγάω με την κάμερα στο χέρι λες και είναι μετενσάρκωση της Λαίδης Ντι! Η σκηνή είναι τόσο γελοία που αρχίζω και ανησυχώ για την ποιότητα του gin που πίνω! Και όμως εγώ εκεί, να αποθανατήσω μια πεταλούδα που πετάει γύρω απο τον εαυτό μου σαν να μου λέει ¨πιασε με αν μπορείς¨! Και αυτό λέμε γίνεται για ένα τέταρτο τουλάχιστον! Ώσπου... απο το πουθενά, εγώ ζαλισμένος απο τους κύκλους που έχω κάνει(αρχίζω και παραιτούμαι...), σαν αφηνιασμένη γιαπωνέζα καμικάζι επιτίθεται και έρχεται κατευθείαν και στρογγυλοκάθεται στο λαιμό μου.
Χαμογελάω αμήχανα... σηκώνω την κάμερα αργά...
εστιάζω προς εμάς...
και...

snap!

IT`S BLITZ! YEAH YEAH YEAHS

2009-04-13T23:51:00.000-07:00

Το έχω "λειώσει" το νέο διαμαντάκι των
YEAH YEAH YEAHS...

my- space- baby...

2009-04-08T11:20:00.000-07:00

Λυπηθείτε με... δεν μπορώ να καταλάβω γιατι στο myspace βάζουν τις φωτογραφίες των μωρών τους καθε νεοσύλλεκτοι ενθουσιασμένοι γονείς... και πες ok, βάλε μία ρε χριστιανέ μου , όχι και ολόκληρο άλμπουμ με σχεδόν την ίδια αλλά απο διαφορετικές γωνίες! Τι παπαρατσο-χαζομπαμπαδελίκι είναι αυτό; Έχεις σκεφτεί όταν μεγαλώσει το καμάρι σου, αν γούσταρε να το βγάζεις φόρα-παρτίδα σε χιλιάδες κόσμο με τις μύξες και τις φρουτόκρεμες να στάζουν απο το κατά τάλλα γλυκύτατο προσωπάκι του; Μήπως θεωρείς οτι το δικό σου παιδί είναι το πιο άξιο απο τα υπόλοιπα και μου το μοστράρεις σε 147 φωτογραφίες για να το αποδείξεις;Ή μήπως νομίζεις ότι κατάφερες και ολοκλήρωσες την αποστολή σου σαν άνθρωπος σε αυτόν τον απάνθρωπο και εγωκεντρικό κόσμο; συγχαρητήρια αν είναι αυτό αλλά...i have news for you Daddy... τώρα αρχίζουν τα παλούκια για σένα daddy... οπότε αυτό που προτείνω είναι να αρχίσεις να βάζεις δικές σου φωτογραφίες στο myspace αμφας , προφιλ και οτι διάολο θες , τις γλυκές στιγμές που ξεσκατίζεις το μούλικο, που το τρέχεις στα νοσοκομεία (ζωή να χει...), που πετάγεσαι τα άγρια χαράματα απο το κλάμα του, που κλαίει, κλαίει, κλαίει,ΚΛΑΙΕΙ ...και συ ξύνεις το κεφάλι σου απορημένος κοιτάζοντας το με την τσίμπλα στο μάτι και εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμάσαι τον Κώστα, τον Γιάννη και τον Γιώργο, τους φίλους σου δηλαδή, που έχετε χαθεί και τέτοια ώρα κάπου μάλλον βρίσκονται μαζί και τα πίνουνε με γκομενάκια. But thats life... και αυτό είναι το your space, οπότε...
πάω πάσο.
Α δες και αυτό ...

Τι έχεις πάθει μωρε ;

2009-04-03T13:38:00.000-07:00

-Ελα τι έγινε; καλά; τρεις φόρες σε χω παρει, που είσαι;

- έλα ρε...καλά... εμ... sorry για πριν, δεν άκουγα το τηλέφωνο...

- Θα βγούμε;

- εεεεμ... για που λες....;

- Λέω για ___ θα είναι και τα παιδιά εκεί.

-Δεν έχω λεφτά, άστο καλύτερα μωρέ...

-Έλα έχω γω, θα σε κεράσω εγώ!

- Αστο , δεν γουστάρω να βγαίνω άφραγκος...νοιώθω άβολα

- Ελα τώρα ρε παιδί μου, αφού σου είπα θα σε κεράσω, ξεκόλλα!

- Που να ξυρίζομαι τώρα... είμαι και με τις φόρμες...

-Ελα μωρέ μαλάκα τελειωμένε... βγες έτσι, σου πάει το αξύριστο...

- Αστο μωρέ, είμαι και λίγο κουρασμένος...

- Μου ταλλάζεις τώρα, πριν είπες οτι δεν έχεις λεφτά...

- Ε με έχει κουράσει που δεν έχω λεφτά χαχαχα...

- ....

- Τέλοσπάντων, ίσως αύριο...

- Μήπως έχεις κάτι μαζί μου;

- Οχι ρε... τι να έχω; πας καλά;

-Ξέεερω γω...; τώρα τελευταία κάθεσαι πολύ στο σπίτι...λοιπόν άσε τις βλακείες, σε μισή ώρα θα είμαι απο κάτω, θα σου στείλω αναπάντητη να κατέβεις.

- Ε μη το κουράζουμε τώρα... αφου σου είπα, δεν έχω κέφι... και ΔΕΝ κάθομαι πολύ στο σπίτι!

- Πάλι μου ταλλάζεις, κάντο μου σαν χάρη ρεεεε... έχω φρικάρει όλη την εβδομάδα, θέλω να βγώ να τα σπάσω, να χορέψω, να...

- Αφού εσύ δεν χορεύεις...

-...

- Κοίτα, αν είναι την άλλη εβδομάδα, που θα πληρωθώ, θα πάρω και το δώρο...

- Με δουλέυεις;

- Τι εννοείς ;

- Πριν λίγο μου είπες οτι είσαι κουρασμένος, μετά μου είπες οτι δεν έχεις κέφι και ότι θα βγούμε αύριο!!!

- Ίσως είπα...

-ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ ΜΩΡΕ!

- Sorry αλλά μου φαίνεται οτι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ...

- Ε άντε και #$%$%%$%$%%, παλιο@%%$%, μου τα πρηξες γαμω το @#&&&$* σου!!!

κλικ.

Sunday trash

2009-03-29T09:58:00.000-07:00

Πήρα τις εφημερίδες μου, τα τσιγάρα και άραξα στο άδειο καφέ με θέα το πάρκο της Τρικούπη κ` Ναβαρίνου με το antics των interpol στα ηχεία να υποσκάπτει το όποιο ενδιαφέρον είχα για τις κωλοφυλλάδες. Kαλύτερα δεν θα μπορούσε να ήταν για ένα ύπουλο κυριακάτικο hangover...

Απέναντι απο τον μικρόκοσμο μου αγουροξυπνημένοι γονείς πίνουν καφέ σε πλαστικά ποτήρια κοιτώντας τα πιτσιρίκια να ξεσαλώνουν στη τραμπάλα και στη τσουλήθρα.

Δεν μου κάνει όρεξη να διαβάσω...οι παχυλοί τρομακτικοί τίτλοι για την οικονομική κρίση δεν προσφέρουν τίποτα το διαφορετικό απ`οτι βλέπουμε όλοι στον πάτο της τσέπης μας καθημερινά. Ούτε για την κούραση του Κωστάκη, ούτε για τις ανάποδες που πήρε ο Αλέκος με ενδιαφέρει και σταρχίδια μου αν συμφωνεί ή δεν συμφωνεί η πλειοψηφία στα μεθοδευμένα γκάλοπ με την ποινικοποίηση της κουκούλας και την άρση ασύλου . Τα πιο σημαντικά εξελίσσονται μπροστά μου, στα χαμογελα, την απορία και το παιχνίδι των μικρών αυτών μασκαράδων.

Έρχεται γράφουν ο Irvin Yalom για διάλεξη με θέμα «Με το βλέμμα στον ήλιο: ξεπερνώντας τον τρόμο του θανάτου» α καλά... the story of my life... σκέφτομαι.

Για να ξεπεράσουμε τον τρόμο της βλακείας σε αυτή τη χώρα θα γίνει τίποτα;

We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around
And make this place a heart
To be a part of
We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around

And make this place a heart
To be a part of

Again

THE SUBWAYS

2009-03-20T13:06:00.001-07:00

Ο κουκουλοφόρος drummer των subways επί του καταστρεπτικού του έργου...

...και μια μεθυσμένη groupie προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τον φέρει στον σωστό δρόμο...

SFINA: Rewind

2009-03-06T12:02:00.000-08:00

Σαν σήμερα τρεις μήνες πριν...

shoegazer

2009-03-04T11:21:00.000-08:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν περπατούσα στον δρόμο το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στην άσφαλτο. Δεν ξέρω αν το έκανα από ντροπή ή από αμηχανία, το σίγουρο είναι ότι το είχαν πάρει πρέφα και οι δικοί μου οπότε όταν διασχίζαμε τη λεωφόρο μου αρπάζανε το χέρι κατευθείαν ενώ η αδερφή μου πέρναγε μόνη της με τον γνωστό τρόπο που όλα τα παιδάκια μαθαίναμε στο σχολείο κοιτώντας δεξιά και αριστερά. Στην εφηβεία, όταν μίλαγα στα κορίτσια έκανα το ίδιο αποκτώντας έτσι και την φήμη του θλιμμένου γκόμενου που μάλλον ασκούσε μια κάποια γοητεία, υποθέτω...

Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα γκρουπάκια αγόραζα τα εφέ μου το ένα μετά το άλλο, τα τοποθετούσα στο δάπεδο και παιδευόμουν με αυτά για ώρες προσπαθώντας να αναμείξω τους ήχους τους. Αυτά τα "μαγικά" κουτιά ήταν και η αιτία που στα live δεν έλεγα να σηκώσω το κεφάλι μου από το πάτωμα με αποτέλεσμα στο τέλος να ακούω σχόλια του τύπου "καλοί ήσασταν βρε παιδί μου αλλά γιατί κοιτάς συνέχεια κάτω...;"
Δηλαδή με λίγα λόγια η σκηνική μου παρουσία ήταν για τα μπάζα...και το χειρότερο ήταν ότι όσο μου το επισήμαιναν τόσο εγώ από πείσμα αλλά και από συνήθεια εξακολουθούσα να μην σηκώνω το κεφάλι (πολύ οξύμωρο ακούγεται..).
Κάποια στιγμή ένα από τα δεκάδες μουσικά περιοδικά που διάβαζα τότε έγραφε για την shoegaze σκηνή στην Αγγλία. Εκτός από τον ιδιότυπο χαρακτηριστικό ήχο που ένωνε τους εκφραστές της, την είχαν βαφτίσει έτσι για την σχεδόν ακίνητη στάση που τα συγκροτήματα είχαν πάνω στη σκηνή αγνοώντας το κοινό και κοιτώντας τα εφφέ τους έτσι που φαινόταν ότι κοιτούσαν τα παπούτσια τους εξού και ο όρος shoe - gaze. Πολλά γνωστά συγκροτήματα όπως Lush, slowdive, ride κλπ απαρτούσαν τη λίστα αυτή και για σχεδόν μια δεκαετία αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της indie έκρηξης στην βρετανική μουσική βιομηχανία.
Αυτό που θέλω να πω μάλλον είναι ότι σε αυτή τη ζωή όλα έχουν την αναφορά τους... και αν και δεν έχω βγάλει συμπέρασμα για το αν η τέχνη αντιγράφει την ζωή ή η ζωή την τέχνη, το σίγουρο είναι ότι το ένα δίνει υπόσταση στο άλλο.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ;

2009-02-25T18:06:00.000-08:00

-

2009-02-24T06:39:00.000-08:00

Τον Βαλεντίνο σου μέσα...

2009-02-13T15:44:00.000-08:00

Αγαπημένη μου Μπακατέλα

Μιας και είναι του Αγίου Βαλεντίνου θα ήθελα να σου εξομολογηθώ την αγάπη μου μέσα απο αυτό το Blog που οι δυο μας καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε. Ανέκαθεν ήσουνα πιστή και για τις κάποιες φορές που δεν... σου ζητώ συγνώμη.
Οι κλοτσιές που έτρωγες στο κυβόγραμμο κορμί σου οφείλονται αποκλειστικά στα μαθήματα καρατε που έκανα μικρός... πριν σε γνωρίσω.

Μαζί περάσαμε ώρες ατελείωτες, γέλια, μουσικές,νέες εμπειρίες, τραγελαφικές στιγμές...Θυμάσαι εκείνες τις ιώσεις που είχες περάσει; Που πάλευα μερόνυχτα να σε συνεφέρω; Μέχρι και ξένο άνθρωπο έφερα να σου κάνει κομπρέσες αλλά εσύ, Κυρία, δεν το δέχτηκες, μόνο έμενα ήθελες να σε φορματάρω...
Το ξέρω ότι ήμουν λίγο πιεστικός... η τεχνολογία τρέχει βλέπεις και με έχεις μάθει πια μωρέ... προσπαθώ να βγάλω ξύγκι απο την μύγα : )
Πάντως μου αναγνωρίζεις το γεγονός ότι όποτε γκρίνιαζες και βούιζες σαν τρένο (καρβουνιάρα μου εσύ!) έκανα ότι μπορούσα για να σε καλμάρω. Ακόμα και κάποιες στιγμές που μουλάρωνες και μου το έπαιζες παγοκωλόνα εγώ είχα τον τρόπο μου να σε μαλακώσω (ας είναι καλά το ctrl-alt-del).
Δεν πειράζει που απο την ζήλεια σου δεν αναγνώριζες τα DVD που πρωταγωνιστούσε η Drew Barrymore, ένα καπρίτσιο μου ήταν και πέρασε... Να, ακόμα και τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα κάνεις τα τσαλιμάκια σου με την κάρτα ήχου...
Θέλω να ξέρεις οτι τα πιο όμορφα τραγούδια μου τα έχω φτιάξει σε εσένα. Πολλά από το παρελθόν μου είναι στο σκληρό σου κεφαλάκι αποθηκευμένα.
Με αυτά και αυτά φτάνω στη ταμπακιέρα...

Χωρίζουμε P-Cιχούλα μου.
Δεν φταις εσύ, στο ξαναείπα πριν, η τεχνολογία φταίει... και ο μαλάκας υποφαινόμενος που θέλει την ταχύτητα να του ορίζει την ζωή. Ναι, το παραδέχομαι, ήσουν μια συνεχής περιπέτεια... αλλά κουράστηκα.

Θα σε αγαπώ για πάντα.

Sketches

2009-02-13T12:46:00.000-08:00

Μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά.

wacko

2009-02-10T03:44:00.000-08:00

Διαβάζω στο TVXS οτι τα ξημερώματα στην περιοχή Αμπελοκήπων άλλος ένας dirty Χάλι μπάτσος έβγαλε το υπηρεσιακό του όπλο και πυροβόλησε στον αέρα ύστερα απο διαπληκτισμό με τρεις άγνωστους άνδρες οι οποίοι επέβαιναν σε όχημα, το οποίο προηγουμένως είχε συγκρουστεί με το όχημα του , με αποτέλεσμα την πρόκληση ζημιών στον αριστερό καθρέφτη.
Φαίνεται τελικά οτι τις σφαίρες τις έχουν για στραγάλια τούτοι εδώ...

Περισσότερα, http://www.tvxs.gr/v4938

that is the question

2009-02-07T05:27:00.000-08:00

THE HECKLER IS WONDERING :

watching my back or
turning my back on things in this photo ?

DRAMA CITY

2009-02-03T13:51:00.000-08:00

Δεν αναφέρομαι στο περίφημο βιβλίο του George Pelecanos... Ο τίτλος πάει σε αυτήν την πρωτεύουσα που όλα συμβαίνουν και ξεχνιούνται γρήγορα, στη μητρόπολη του παράδοξου και του γκροτέσκο, σε αυτήν την ενοχική πόλη που η μούτζα και η γραβάτα ντύνουν το μπετόν της ανάμεσα σε όγκους σκουπιδιών και τεράστια τζιπ. Που μια "Βωβομάρα" πλανάται πάνω απο τα κτίρια της και σχιζοφρενείς δήμαρχοι με τα πριόνια έχουν βγει παγανιά μέσα απο καπνούς από δακρυγόνα... Όλα σε αυτή τη πόλη έγιναν ξαφνικά τέρας-τια. Θέλω να φύγω, έστω για λίγο, να πάω στο νησί, να δω λίγη θάλασσα, να πετάξω τα μπάζα απ` το μυαλό μου...

ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ

2009-01-27T09:54:00.000-08:00

Ο ΠΑΠΑΣ Ο ΠΑΧΥΣ ΕΦΑΓΕ ΜΩΡΟ ΠΑΙΔΙ

ΓΙΑΤΙ ΠΑΠΑ ΠΑΧΥ ΕΦΑΓΕΣ ΜΩΡΟ ΠΑΙΔΙ;

Ημερολόγιο 1999 (τι θυμήθηκες τώρα...!)

2009-01-24T08:30:00.000-08:00

Κυριακή 24 Ιανουαρίου

Σκύλος Χαμαιλέων

Δεν πολυπήγαινα τότε θέατρο, ούτε σινεμά να πω την αλήθεια. Οι κλειστοφοβικές μου υστερίες δεν το επέτρεπαν και τις λιγοστές φορές που το είχα επιχειρήσει αντί να παρακολουθήσω το έργο πάλευα καθόλη τη διάρκεια με τις ανάσες μου, μεγάλη φρίκη για όποιον τα έχει περάσει...
Αφού το είχα πάρει απόφαση λοιπόν οτι θεατρικές αίθουσες θα έβλεπα στο εξής μόνο σε φωτογραφίες και ταινίες όταν θα έβγαιναν σε βιντεοκασέτες (ha!) έπεσε το μάτι μου στην εφημερίδα στο Sex, Drugs, Rock & Roll του Eric Bogosian που παιζόταν στον Φούρνο. Κατάφερα και πήγα... Ήταν 10 μονόλογοι διαφορετικών χαρακτήρων που τους ερμήνευε ο απίστευτος Γιάννης Νταλιάνης απο τους οποίους τρεις μου εκάναν πολύ εντύπωση: Ο rock star, ο συλλέκτης μπουκαλιών (The bum) και ο τελευταίος, ο Σκύλος Χαμαιλέων με την μηδενιστική του οπτική που μας καθήλωσε.
Μπορεί να ήταν και η μοναδική θεατρική παράσταση που πήγα μέχρι να αντιμετωπίσω τις γαμημένες κρίσεις πανικού αλλά δεν τη θυμάμαι μόνο για αυτό αλλά και για μια ατάκα του Σκύλου Χαμαιλέων στο τέλος (Στο αγγλικό κείμενο):
“I know I’m negative. I know I’m not a nice guy.
Because I realize I’m a shit, and for that tiny fragment of truth, I respect myself”

Animal Collective - Peacebone

2009-01-24T05:39:00.000-08:00

HOLLYWOOD

2009-01-21T16:45:00.001-08:00

Ειδα μια ωραία πολεμική-δραματική ταινία. Ηταν λέει ένας πόλεμος κάπου μακριά που έληξε με τα λόγια ενός ειρηνιστή, κάπου, ακόμα πιο μακριά...

αχ, αχ, τα πλευράκια μου

2009-01-19T13:22:00.000-08:00

Σάββατο βράδυ και είμαι στο γνωστό γαμόμπαρο που πάντα λέω οτι δεν θα ξαναπατήσω αλλά πάντα εκεί καταλήγω. Λέω στον εαυτό μου, απόψε θα είσαι κυριλέ μαλάκα μου, θα πιεις το ποτάκι σου και νάνι. Μέχρι που ο κύριος χώνει το παραπάνω άσμα και ξεχνώ και τονομά μου...το πως και που προσγειώθηκα η χορεύτρια και τί ευφάνταστη πιρουέτα επινόησα ακόμα το ψάχνω, πάντως τα παϊδια μου το νιώσανε καλά, πονάωωωωω!!!!! Και είμαι τώρα γεμάτος αλοιφές που σιχαίνομαι, φασκιωμένος με κασκόλ, μπλούζες και οτί παλιόρουχο βάζει ο νους για να κρατιέται ζεστό λέει το σημείο... Στη δουλειά τηλεφώνησα... τι να πώ; Δεν φταίω εγώ, ο Tom Barman φταίει, ο ποιός; καλά άστο, έχω να πάω και για ακτινογραφία....

ΟΤΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΑΠ` ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ (διαφανα κρινα 16-1-09)

2009-01-19T07:32:00.000-08:00

Βγαίνοντας απο το Κύτταρο κυριολεκτικά παπί απο τον ιδρώτα και με τα all star μου κατάμαυρα απο το ποδοπατητό συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό το συγκρότημα. Εκτός από την απίστευτη ερμηνεία του Θάνου και την άψογη εκτέλεση των κομματιών απο τα υπόλοιπα Κρινάκια με συνεπαίρνει αυτός ο κόσμος, τα παιδιά που τους ακολουθούν πιστά τόσα χρόνια και τραγουδούν τους στίχους σηκώνοντας στον αέρα πλαστικά μπουκάλια με κρασί, που κλείνουν τα μάτια και αρχίζουν τον άγριο χορό τους όλοι μαζί σαν ένα. Ένα απο τα καλύτερα live τους, μια ατμόσφαιρα εξέργεσης και ομορφιάς. Λίγο πριν το τέλος έρχεται ένας τυπάκος και με παρακαλεί αν μπορώ να φωνάξω να παίξουν το justelene γιατί έχει κλείσει η φωνή του. Δεν το κάνω συνήθως ρε φίλε, του λέω, αλλά για σένα θα κάνω την εξαίρεση....

check it out

2009-01-15T08:54:00.000-08:00

Σήμερα Πέμπτη 15 Ιανουαρίου προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο της σειράς ΄΄Καρυωτάκης΄΄ στην ΥΕΝΕΔ (ουπς!).

Δημόσιοι υπάλληλοι

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.

Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.

ΚΙΝΗΣΗ <<ΜΑΤ>>

2009-01-14T06:46:00.000-08:00

Με τα αντίποινα εντυπωσιασμού στην 70χρονη της γενιάς των 200 ευρώ (σύνταξη) κλείνει ο κύκλος της βίας για προφανέστατους λόγους. Η αστυνομία δήλωνει περιχαρής ότι πρόλαβε τα χειρότερα αφού με αυτήν την κίνηση <<ματ>> αιφνιδίασε τους τρομοκράτες και τους απέτρεψε απο ανούσια μελλοντικά χτυπήματα σε τριαντάχρονους των 600 ευρώ, σαραντάχρονους των 500 και πενηντάχρονους των 450 ευρώ. Οι άνεργοι τίθονται εκτός συναγωνισμού αφού άνεργος αστυνομικός δεν υπάρχει και έτσι θα επέλθει η ομαλότητα στην Χώρα.

check it out!

2009-01-12T07:03:00.000-08:00

"Apology of an Economic Hit Man", στα ελληνικά "ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ" είναι ο τίτλος του film- noir ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου που στις 4 Δεκεμβρίου έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες. Βασισμένο στο βιβλίο Confessions of an Economic Hit Man που έγραψε ο John Perkins και περιγράφει τα 10 χρόνια που πέρασε ως "οικονομικός δολοφόνος" της μυστικής ομάδας που δημιουργήθηκε μετα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βοηθώντας τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. και τις πολυεθνικες εταιρίες να δημιουργήσουν την παγκόσμια Αμερικανική αυτοκρατορία μέσω δωροδοκιών, εκβιασμών και πολιτικών δολοφονιών.

Μουσική : Active member.

Νοσταλγία 30 something

2009-01-10T02:55:00.000-08:00

Θυμάμαι χρόνια πριν, την εποχή που το σώμα και το μυαλό μου δεν είχαν ποτίσει απο τον καπνό και το αλκοόλ και τα μάτια μου δεν έκλειναν εύκολα πριν τα ξημερώματα, τότε που διάβαζα ακατάπαυστα ποίηση και ντυνόμουν αποκλειστικά στα μαύρα. Που καθόμουν μπροστά στον καθρεύτη και πόζαρα σολάροντας αόρατες κιθάρες προς τέρψιν του ειδώλου μου.
Κάπου εκεί στα μέσα των 90s περπατούσα σκυφτός στην Ακαδημίας κάνοντας το λάθος να περάσω μπροστά απο την Λυρική και ανάμεσα απο δυο παρατεταγμένες διμοιρίες των ΜΑΤ. Τα πρώτα χτυπήματα με τα γκλομπ στις ασπίδες μου φάνηκαν αστεία. Ύστερα τα βρισίδια, το τράβηγμα των μαλλιών και λίγες γκλομπιές, έτσι να έχω να θυμάμαι. Ρε παιδιά τι έκανα; τους λέω...ΕΙΣΑΙ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΣ!, μου λέει ένας και πάρε και αυτήν και πάρε και την άλλη...
Ρε τους μπαγάσηδες όμως...όλα τα μυρίζονται, σε μια εβδόμαδα όντως έγινα.

2009-01-09T17:20:00.000-08:00

Life is ecstatic intercourse between destruction and creation...