μηδεν ενα

Κάθε κείμενο πρέπει να συνοδεύεται και από εικόνα, κίνηση video saved the writer`s block στα αγκυλωμένα σου δάχτυλα. Ας αναψω ένα τσιγάρο να το δω αποτυπωμένο και ανορθόγραφα μπλεγμενο στα μαλλιά σου. Και στα μάτια σου και στις ελιές σου και στις ξαφνικές σου αποχωρίσεις.
Ολοι στο μυαλό μας έχουμε την λέξη αυτοδιάθεση. Τα free press νομίζουμε οτι θα μας βγάλουν απο την ανία μας με νέες μεθόδους <<εξόδου>> λίγο πολύ, οχι διαφορετικές, από τις διαφήμισεις για τις πιο απίθανες καταναλωτικές πλαστικούρες που κοροιδεύουμε στα μεσονύχτια telemarketing.
Αλλά απο την ανάποδη.
Σώματα - πόζες μετουσιώνονται σε ποίηση στιγμιαία. Και το λέει αυτό ο heckler που η μεταφηβεία του πέρασε τον περισσότερο χρόνο της μπροστά στον καθρεύτη...
Το χλωμό είναι της μόδας, αλλά ευτυχώς το χλωμό για κάποιους απο μας ήταν και θα είναι η ζώη μας, το δικαίωμα μας να έχουμε κάτι αληθινά αρρωστημένο
ή αρρωστημένα αληθινό.

προσευχη

Ει... εσύ, με ακούς; Δεν ξέρω αν ζεις, αν υπάρχεις, το πιθανότερο είναι να μιλάω στο κενό, ή στο κενό που άφησες πίσω σου πεθαίνοντας, το οποίο θα ήταν και η χειρότερη απο τις μαλακίες που θα είχες κάνει αν όντως έχεις πεθάνει, αφήνοντας το δημιούργημα σου σε αυτό το χάλι...(χάθηκε να πατήσεις ένα κόκκινο κουμπί πριν αφήσεις τούτο το μάταιο κόσμο Σου...)
Τέλος πάντων, αν όντως υπάρχεις και ζεις έχουμε να μιλήσουμε καιρό, απο τότε που σε παρακαλούσα να μη με σηκώσει η μαθηματικός στον πίνακα και να μη με ξανακάνει ρεζίλι ο γυμναστής στην ώρα της γυμναστικής μπροστά στους συμμαθητές μου και ειδικά μπροστά στο Κατερινάκι...Αλλά που ανταπόκριση, η πρώτη φράση της μαθηματικού με το που έμπαινε στην τάξη ήταν "Heckler στον πίνακα" και ο γυμναστής συνέχιζε να μου βγάζει τον αδόξαστο (σορρυ κιολας)μετρώντας τα 50 πουσαπς πάνω απο το κεφάλι μου ψιθυρίζοντας σαδιστικά "εγώ εσένα heckler θα σε κάνω άντρα..."
Οπότε, νοιώθω ότι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς. Και οτι μου χρωστάς.Και έχω να ζητήσω χάρη πολύ καιρό, πάρα πολύ καιρό.
Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω πουθενά αλλού να απευθυνθώ.

Οπότε λοιπόν κάνε μου αυτές τις τρείς και είμαστε πάτσι, έτσι; Δεν χρειάζεται να τις γράψω, είναι αυτονόητο ότι ξέρεις ποιες είναι αν είσαι αυτό που λένε...
Και γρήγορα αν είναι εύκολο.

R.I.P.

busy

Σε δύο λεπτά θα σηκωθώ... θα τινάξω απο πάνω μου το ζεστό πάπλωμα και θα σηκωθώ.
Να... με το ένα μάτι μισάνοιχτο κοιτάω τη θολή ώρα ... 9.53. Και 55 θα είμαι όρθιος και θα διαλέγω τα ρούχα της δουλειάς. Να, βάζω και ξυπνητήρι, σε δύο λεπτά θα ξυπνήσω...
Ωχου... ακούω τη βροχή... δεν θα βάλω τα τρύπια allstar... και πρέπει να ψάξω και για αρτιμελή ομπρέλα...ώχουουου... έχω δουλειές ... πολλές δουλειές να κάνω σήμερα... δυναμώνει η βροχή... θα έχει κίνηση στο δρόμο, ώχουουου, δεν θα προλάβω να κάνω ντουζ, να ανοιξω τον θερμοσίφωνα... θα κάνω με παγωμένο νερό... και έξω έχει κρύο, ώχουουου... θα πιω καφέ όταν γυρίσω... θα τσιμπήσω κάτι στον δρόμο, πεινάω... φριγανιές με μαρμελάδα και αχνιστός φρέσκος γαλλικός...μμμμμ, νυστάζω...πρέπει να κανονίσω, να τηλεφωνήσω, να διαπραγματευτώ,
να καυγαδίσω αν χρειαστεί...νυστάζω... πρέπει...
πρέ.......πει....... να..... ... ξυ.......πνή........ ... ... ... .

Cornerstone ή αλλιώς... ακρογωνιαίος λίθος

6-12-08

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη όταν συνέβει το κακό βρισκόμουν σπίτι ακούγοντας τους arctic monkeys . Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή στο δωμάτιο της αδερφής μου ενώ αυτή μαγείρευε με τον γκόμενο της στη κουζίνα. Ετοιμαζόμουν να βγώ όταν μου είπαν κατα λέξη σκοτώσανε ένα παιδί στα εξάρχεια αλλά τους προκάλεσε , γίνονται επεισόδια στο κέντρο, να προσέχεις ... ύστερα γυρίσανε στις κατσαρόλες τους ατάραχοι να γυρνάνε τις κουτάλες γύρω απο τον ερωτικό τους μικρόκοσμο. Έγινε τσακωμός που δεν αφορά κανέναν, μπήκα στο δωμάτιο μου, έκλεισα τις πόρτες, απορρόφησα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα απο τα blogs, πήρα τηλέφωνα, έστειλα μηνύματα, όλα συγκεχιμένα, ήπια δύο ποτήρια γεμάτα αλκοόλ, έκλεισα τη μουσική, φόρεσα το μπουφάν νοιώθοντας το αίμα μου να αφρίζει στον εγκεφαλό μου και ξεκίνησα για τα εξάρχεια.

6-12-09

Έχω γυρίσει απο το Λονδίνο. Υπέροχα.
Μου λείπει. Πρώτο ταξίδι μετά απο επίπονη προσπάθεια. Το σίγουρο είναι ότι θα το θυμάμαι για πολλούς λόγους που δεν αφορούν κανέναν. Μαθαίνω ότι ο Κ. πέθανε. Για κάποιο λόγο όποτε τον έβλεπα με φώναζε beck. Η αλήθεια είναι ότι με κολάκευε... αν και γω του το έπαιζα απορημένος με την σύγκριση .
Είμαι στο σπίτι και ετοιμάζομαι να κατέβω στα Προπύλαια. Απο τα blogs και φίλους μαθαίνω την εξέλιξη. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω maalox αλλά του πούστη, κάποιος θα έχει...
Ξεκινάω, με την έγνοια του ανθρώπου μου, που βρίσκεται δίπλα μου.

In every dream home a heartache

Προσπαθώ, ειλικρινά.
Να πω αντίο στο παρελθόν που κλέβει σαν κοινός διαρρήκτης την ανάσα μου. Σιγά - σιγά συνειδητοποιώ ότι αυτός ο δεσμός είναι γόρδιος... περίπλοκος.
Η οικογένεια.
Που σε ρουφάει και την απορροφάς νομίζοντας ότι θα την καταπιείς και θα την αποβάλλεις αλλά τελικά την ξερνάς. Γιατί όπως είπα παραπάνω... ειναι γόρδιος δεσμός, κόμπος στον λαιμό. Που σου πνίγει τη ζωή.
Τα τελευταία χρόνια η σχέση αυτή ήταν τυπική. Ψυχαναγκαστική. Προσπαθούσα να εντοπίσω τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσω, απέναντι στην απογοήτευση που ένοιωθα για σένα. Ακόμα και τώρα μου είναι δύσκολο(τώρα που προσπαθούμε να περισώσουμε κάτι και να τοποθετήσουμε τα χαλασματά μας σε άλλη βάση) όταν σκέφτομαι πόσος χρόνος έχει πάει χαμένος, πόση σιωπή ούρλιαζε και μας κούφαινε όλες εκείνες τις φορές που έκλεινα τις πόρτες πίσω μου και σε άφηνα να κοιτάς με απορία. Και ύστερα θυμός. Ανυπομονησία για το επόμενο λάθος σου με μια ανεξήγητη ηδονή.
Τα γράφω αυτά για να τα ξαναδιαβάσω αύριο. Και μεθαύριο το πολύ. Και να διαβάσω ότι με μικρά βήματα την γλύτωσα. Την έβγαλα καθαρή. Αναγνωρίζοντας το αυτονόητο.
Ότι στην ουσία, υπάρχουν δυό-τρεις άνθρωποι εκει έξω, που ειλικρινά, άδολα και με όλη τους την καρδιά, τους θεωρείς οικογένειά σου.
Και ας μην κυλάει το ίδιο αίμα στις φλέβες.

In every dream home a heartache
And every step I take
Takes me further from heaven

Is there a heaven?
I`d like to think so

Standards of living
They are rising daily
But home oh sweet home
It only a saying

From bell push to faucet
In smart town apartment
The cottage is pretty
The main house a palace

Penthouse perfection
But what goes on
What to do there
Better pray there

Open plan living
Bungalow ranch style
All of it's comforts
Seem so essential

I bought you mail order
My plain wrapper baby
Your skin is like vinyl
The perfect companion
You float in my new pool
Deluxe and delightful
Inflatable doll
My role is to serve you

Disposable darling
Can't throw you away now
Immortal and life size
My breath is inside you
I'll dress you up daily
And keep you till death sighs

Inflatable doll
Lover ungrateful
I blew up your body...
But you blew my mind

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches

Prescriptions

37 και 5. Εκεί. Κολλημένος ο υδράργυρος σαν ακινητοποιημένο ασανσέρ.
Βρίσκομαι σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, σε μια πόλη φτιαγμένη με εξαόροφες πολυκατοικίες από βιβλία και CD στα πόδια μου. Η ψευδαίσθηση του 37 και 5 σε κάνει να πιστεύεις ότι τουλάχιστον, αφού δεν είσαι δα και του θανατά, θα καταφέρεις να διαβάσεις απολαμβάνοντας τα προνόμια του αρρώστου όπως πρέπει ένα βιβλίο που δεν προλαβαίνεις όταν είσαι υγιής.
Αμ δεν είναι έτσι όμως, ούτε μια παράγραφο δεν μπορώ να ολοκληρώσω.
Τα μάτια μου κλείνουν, κάθε λίγο και λιγάκι βήχω και δηλητηριασμένα σταγονίδια εκσφενδονίζονται μολύνοντας γράμματα, φράσεις και ολόκληρες σελίδες. Ιδρώνω και κλοτσάω παπλώματα και κουβέρτες από πάνω μου ενώ, όταν έρχονται οι πρώτες κρυάδες στην ραχοκοκαλιά μου, ντροπιασμένος κουκουλώνομαι και αναζητώ την θαλπωρή τους μέχρι να βγάλω τη μπέμπελη και αρχίσω ξανά μανά τα ίδια.
Έκανα το λάθος διασχίζοντας τον διάδρομο από το κοριτσίστικο δωμάτιο στην κοριτσίστικη κουζίνα να ρίξω μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη που σε ξεπροβοδίζει ή σε υποδέχεται κάθε φορά και τρόμαξα.
Μια μίξη ερημίτη μοναχού, πολύμηνου απεργού πείνας και κλαμένου μουνιού.
Ξαναχώνω το θερμόμετρο και σταυρώνω τα χέρια θυμωμένος κοιτάζοντας το ταβάνι. Ανάβω και τσιγάρο και το βάζω χρονόμετρο. Όταν καεί και η γόπα θα δω και την διάγνωση.
37 και 5. Πεισμωμένο. Σταθερό. Σαν την ησυχία στο κοριτσίστικο δωμάτιο.
Έφτασε μεσημέρι και λέω να βγω από τη σπηλιά μου. Ήλιος ανοιξιάτικος, κοντομάνικα και εγώ περπατώ δύσκολα σηκώνοντας το βάρος δύο πουλόβερ και ενός μπουφάν για ένα τσάι που θα μαλακώσει τον λαιμό μου. Σκέφτομαι τσάι αλλά παραγγέλνω καφέ.
Μέχρι το βράδυ έχω χάσει το μέτρημα. Θηλυκές μποξέρ με παράξενα ονόματα όπως παρακεταμόλη, σορβιτόλη, κροσποβιδόνη, βγάζουν νοκ-αουτ το στομάχι μου. Αντιπυρετικά, βιταμίνες C, κονιάκ. Το τελευταίο για να μουδιάσω τη γκρίνια μου.
Σαν μωρό κάνεις! μου λέει, κι εγώ μουλαρώνω περισσότερο.
Σαν ένα κακομαθημένο μωρό.
Πετάω άλλο ένα αναβράζον δισκίο στο νερό και παρακολουθώ τα τελευταία μου ίχνη αξιοπρέπειας να διαλύονται στον πάτο του ποτηριού.

33

Είναι κατα βάθος τραγική η εποχή μας, έτσι κι εμείς αρνούμαστε να τη δούμε τραγικά.
Ο κατακλυσμός πέρασε. Στη μέση τώρα εμείς και γύρω μας χαλάσματα. Αρχίζουμε να στήνουμε μικρά καινούρια σπιτικά, να τρέφουμε μικρές νέες ελπίδες.
Μάλλον δύσκολη δουλειά' ομαλός δρόμος για το μελλόν δεν υπάρχει πια'
Τα εμπόδια, όμως, είτε τα παρακάμπτουμε είτε σκαρφαλώνουμε και τα ξεπερνάμε.
Πρέπει να ζήσουμε, όσοι κι αν είναι οι ουρανοί που τσακίστηκαν.



χρόνια μου πολλά λοιπόν...

where`s my punk spirit...when i need it

Santigold - L.E.S. Artistes