Έχω βάλει ένα gin με tonic κουρασμένος μετά τη δουλειά. Έχω χυθεί στον καναπέ και πυροβολώ την τηλεόραση με το τηλε-όπλο μου ελπίζοντας τα ραδιοκύματα να μετατρέπονται σε δεσμίδες χρωματιστού laser και να καίνε τους εγκεφάλους του συφερτού που κράζουν και ωρύονται στις ειδήσεις των 9.00 ακριβώς όπως οι εξωγήινοι το έκαναν με ένα zzzzzap! στο mars attacks.
Μια απο τις πολλές τρελές εφευρέσεις που μου έρχονται στο μυαλό τέτοιες στιγμές είναι να φτιάξω μια ζώνη... όχι ότι και ότι ζώνη, αλλά μία που να έχει θήκες για το χειριστήριο τής τηλεόρασης, του dvd, του cd και μια εξτρά για το καλοκαίρι, για το χειριστήριο του κλιματιστικού. ¨Ετσι θα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι... ο απόλυτος...ο αξεπέραστος...μοναχικός ga-gaou-boy της άγριας Δύσης¨.
Όλες αυτές τις ασυναρτησίες σκεφτόμουν μέχρι που απόφασισα να πάω τουαλέτα και τότε την είδα στον τοίχο να λιάζεται με το φως του πορτατίφ. Βρε βρε σκέφτηκα, μια πεταλουδίτσα. Αρπάζω την φωτογραφική μου και εστιάζω πάνω της, έλα ντε όμως που αρχίζει και πετάει γύρω γύρω με άξονα εμένα και την κυνηγάω με την κάμερα στο χέρι λες και είναι μετενσάρκωση της Λαίδης Ντι! Η σκηνή είναι τόσο γελοία που αρχίζω και ανησυχώ για την ποιότητα του gin που πίνω! Και όμως εγώ εκεί, να αποθανατήσω μια πεταλούδα που πετάει γύρω απο τον εαυτό μου σαν να μου λέει ¨πιασε με αν μπορείς¨! Και αυτό λέμε γίνεται για ένα τέταρτο τουλάχιστον! Ώσπου... απο το πουθενά, εγώ ζαλισμένος απο τους κύκλους που έχω κάνει(αρχίζω και παραιτούμαι...), σαν αφηνιασμένη γιαπωνέζα καμικάζι επιτίθεται και έρχεται κατευθείαν και στρογγυλοκάθεται στο λαιμό μου.
Χαμογελάω αμήχανα... σηκώνω την κάμερα αργά...
εστιάζω προς εμάς...
και...
snap!