Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

just like you

Γραφω σε ενα γαμημένο λαπτοπ που μπορει να σβήσει από λεπτό σε λεπτό. Σκέφτομαι το ψέμα και την αλήθεια, τα λόγια , τους στοχασμούς και τον εξοστρακισμό κάθε ντεφακτο.
Το ένστικτο όταν αρχίζεις κάτι... πρέπει να σε προλαβαίνει.
RAW.
Με καταπίνεις και με ρουφάς. Ο απόηχος των κραυγών και των δακρύων του δεκέμβρη με τρομάζει, με έκανε να σβήσω το σατανικό μου χαμόγελο και να ξανακατεβάσω το βλέμμα ευλαβικά στην άσφαλτο όταν απότομα σιώπησαν.
Οι στρατιές των αμούστακων μπάτσων κάτω απο το σπίτι μου συνεχίζουν να παρελαύνουν ανόρεχτα και νυσταγμένα σέρνωντας τις ασπίδες μπροστά απο αμούστακα, πανέμορφα πρεζόνια.
Οι πουτάνες στη Σόλωνος αγγίζουν δεν αγγίζουν τα 20. Ακούς τις κοριτσίστικες φωνές τους αργά, λίγο πριν το ξημέρωμα, όταν μαζεύονται για να κάνουν το τελευταίο τσιγάρο, κουβέντα και μετα νάνι.
Ειναι καλοκαίρι πια και το μπετόν βράζει.
Ρούμι, ανούσιες συνευρέσεις στη ταράτσα του bios, παγωμένες ματιές, ασταθή λόγια και ύποπτα τίποτα.

1 σχόλιο:

  1. Kai egw etsi eniwtha kati kalokairia prin sthn athina. Einai h filosofikh ayra se syndyasmo me thn anousiothta kai thn iliothita pou kykloforei gyrw sou. Mhn se katapinei. Kai to bios einai mia hara 15augusto pou eisai esy kai ta garsonia.
    Kai twra eimai edw kai akouw synexeia thn seirina ths astynomias alla toylaxiston exei drosia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή