August Blues

Είναι περίεργο το γεγονός, όταν ξανάρχεται δηλαδή
Και συμβαίνει πάλι,
εκεί που δεν το πίστευες
και είχες κάνει επιλογή
Να σου προσδιορίσει το σύμπαν αυτό,
που σαν θεός είχες με κόπο τοποθετήσει.
Tους δορυφόρους και τους πλανήτες σου, σε απόλυτες τροχιές χωρίς να λογαριάζεις...

τους κομήτες.

Αλήτες.

Δεν μπορώ να πω.... είσαι οδυνηρός γιατί είσαι απρόβλεπτος,
Τόσο πολύ που μου επαναφέρεις τον θάνατο.
Οι τσακισμένες γόπες στα τασάκια κάθε φορά που έρχεσαι το αποδεικνύουν.
Φιλιά-όλεθροι... όπως γράφει κάποιος που διάβασα τώρα τελευταία.

Βραχιολάκια εύθραυστα είμαστε μωρό μου.
Σαν αυτά που δένεις στους αδύναμους καρπούς σου.

Όταν φθαρούμε θα γίνουμε πάλι κλωστές
ή μια μάζα
στη χούφτα της ανάμνησης.

Αναπάντεχες βροχές στη μέση του καλοκαιριού.
Διακοπές ρεύματος και αμήχανες σιωπές.
Ανακατεμένες.
Με πολύχρωμα κηπουρικά και την επιθυμία για
ερωτική ανθρωποφαγία.

ΣΚΟΡΠΙΑ

Καθώς βαδίζω στους γρανίτες-δρόμους της Αθήνας,
με τα γόνατα μου να λυγίζουν απο την προσπάθεια, μου έρχεται στο νου η πάλαι ποτέ αγαπημένη μου Ζάκυνθος. Ίσως να πρέπει να ξαναπάω. Είναι άκαρδο να αποκλείεις τόσο αυστηρά και αμετάκλητα τα καλύτερα καλοκαίρια σου για μια - δύο αναποδιές. Εδώ, στη πόλη, είμαι ένας σκελετός. Ενας σκελετός που ψάχνει λίγο σάρκα και μια μυρωδιά να τον ζεστάνει.
Καθώς βαδίζω στους τάφους-δρόμους της Αθήνας,
κοιτάζω τα τρύπια παπούτσια μου και τα μαύρα καλτσάκια με τις λευκές νεκροκεφαλές και αναπολώ τα λεμονοδάση του χωριού μου. Τότε που βουλιάζαμε τις πατούσες με τον ξάδερφο μου στα λασπωμένα αυλάκια και ψάχναμε φίδια να μας τρομάξουν, να ζήσουμε την περιπέτεια του κινδύνου...
Καθώς βαδίζω στους δρόμους-φίδια της Αθήνας,
κροταλίζει το στομάχι μου. Μεθυσμένο διαμαρτύρεται στη πουτάνα τη καρδιά μου.
<<Πως τόλμησες έστω να την σκεφτείς...την υπέρβαση>> μαλώνω τον εαυτό μου <<αφού τα είχαμε συμφωνήσει ρε αγόρι μου...>>
Τα σκέφτομαι αυτά χαιδεύοντας κάγκελα και γραμμένους τοίχους. Θα πιω κί άλλο. Θα φύγω. Θα κοιμηθώ με λεμόνια στην αγκαλιά μου. Ωραία στην οσμή και ξυνά στη γεύση.
Ψευδαισθήσεις που θα τις στίψω και στο τέλος θα φτύσω με νόημα τα κουκούτσια.
Πισίνες με οινόπνευμα. Θέλω να σπάσω το ρεκόρ μου.
Να νοιώσω την βραχνή μου μονιμότητα σιγοτραγουδώντας στους γαμημένους δρόμους της Αθήνας.

METRIC - SICK MUSE

Make history or we're history...honey

Δεν πρόκειται να δικαιολογηθώ ούτε να έχω ενοχές επειδή θέλω να σε κάνω να γελάς.

Physalia physalis

Να ανοίξεις το παρακάτω link... να φωνάξεις και την Ι. να το διαβάσει..και να καταπιείτε τα γελάκια σας..

p.s. τα 30 μέτρα ήταν φριχτό λάθος.. τελικά είναι 50..

Ο Γκρινιάρης, η απροσανατόλιστη και ο ατσούμπαλος πάνε για μπάνιο σε μια <<καβατζωμένη>> παραλία. Η απροσανατόλιστη τους οδηγεί... ενώ ο γκρινιάρης προειδοποιεί σε κάθε δέκα βήματα οτι θα λυποθυμίσει απο την ζέστη και ο ατσούμπαλος τρώει χύμες σε κάθε απότομη πλαγιά που διασχίζουν.
<<Υπάρχει...>> λέει ο ατσούμπαλος, αιωρούμενος προσπαθώντας να ισορροπήσει στη μία κατεστραμμένη παντόφλα του <<ένα είδος μέδουσας που κατέβηκε στις ακτές της Ισπανίας που έχει 30 μέτρα πλοκάμια...>> Ο Γκρινιάρης του ρίχνει ένα βλέμμα απόγνωσης και ζητάει νερό αλλά ο ατσούμπαλος τον αγνοεί και συνεχίζει...
<< και αυτά τα πλοκάμια έχουν δέκα διαφορετικά δηλητήρια!!!>>
Η απροσανατόλιστη προσπαθώντας να διαλέξει πιο απο τα δύο μονοπάτια οδηγεί στη παραλία σκέφτεται <<άκου να δεις... δέκα μέτρα πλοκάμια με τριάντα διαφορετικά δηλητήρια, ποπο!>>
<<ΝΕΡΟ ΕΙΠΑ!!!>> φωνάζει ο γκρινιάρης και πιάνει με αγανάκτηση τα μαλλιά του αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία,
<<Νομίζω ότι την λένε Drosalia Drosalis ή κάτι τέτοιο, δεν το έχετε ακούσει;>> καταλήγει ο ατσούμπαλος σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης γλυστρώντας για άλλη μια φορά.
<<Ναι εγώ το έχω διαβάσει...>> ανταποκρίνεται ο γκρινιάρης ασθμαίνοντας και ο ατσούμπαλος ενθουσιάζεται προς στιγμή! << Α ναι;>> <<Ναι...>> λέει ο γκρινιάρης <<ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ!!!>> λέει ειρωνικά και του έρχεται το μπουκάλι με το νερό που ήθελε τόσο πολύ... καπέλο.
Η απροσανατόλιστη βάζει τα γέλια και ο ατσούμπαλος σκέφτεται οτι το μπουκάλι που λούστηκε ο γκρινιάρης δεν είναι η τελευταία του λέξη...
Επιτέλους βρίσκονται μπροστά στην καβατζωμένη παραλία...
όχι ακριβώς μπροστά δηλαδή...
πάνω απο την παραλία γιατί πρέπει να κατέβουν τον γκρεμό για να φτάσουν εκεί... αλλά είναι όπως την είχε περιγράψει η απροσανατόλιστη, πανέμορφη!
Ο Γκρινιάρης σταματάει να διαμαρτύρεται, βγάζει την μπλούζα του και ακολουθεί την απροσανατόλιστη.Ο ατσούμπαλος αφήνει πίσω του κάτι κυρίες που του ζητάνε βοήθεια και με δρασκελιές ακριβείας σαν αίλουρος κατεβαίνει και αυτός τον γκρεμό.

Καλό καλοκαίρι! Α και το link εδώ

PINK ENJOYMENTS

Η Β. κρατάει το ιδρωμένο χέρι μου κατά τη διάρκεια της πτήσης προσπαθώντας να συγκεντρωθεί σε ένα περιοδικό για βιολί που διαβάζει. Με έχει συνηθίσει, θαυμάζω την υπομονή της κάθε φορά, σε κάθε απογείωση, σε κάθε κενό αέρος ή την λυτρωτική στιγμή της προσγείωσης που σφίγγω σαν τανάλια τα δάχτυλα μου γύρω απο τον καρπό της. Ζαλισμένος απο τον φόβο, καταρρακωμένος απο τα ροζ χάπια και τις καταστροφολογικές σκέψεις βγαίνω απο την καμπίνα του αεροπλάνου και δεν υπάρχει χρόνος να κάνω απολογισμό... ένα ξερό γειά σας με ανακούφιση στις χαμογελαστές αεροσυνοδούς φτάνει, κάθε φορά... να δείξω την ευγνωμοσύνη μου.
Ύστερα ανοίγω το κινητό, μετά απο λίγο χτυπάει και είναι οι δικοί μου. <<Έφτασες καλά;>> <<Τα γνωστά...>> απαντώ και κλείνω.
Ενα τσιγάρο να νοιώσω ότι ζω ακόμα.
Μεγάλη τζούρα. Για να μου θυμίσει την διαφορά του αργού με τον ξαφνικό και γρήγορο θάνατο. Τουλάχιστον ο πρώτος είναι επιλογή μου σκέφτομαι.
Τώρα τελευταία, βλέπω γύρω μου αποχαιρετισμούς. Κάποιος αποχαιρετά την απραξία του ενώ κάποιος άλλος κουράστηκε να σπάει τα κοντερ της ζωής του και επιλέγει να αλλάξει ταχύτητες, να αράξει. Άλλοι αποχαιρετούν <<κακιές>> συνήθειες και κάποιοι πενθούν τις ψευδαισθήσεις που είχαν στο παρελθόν και για πολλά χρόνια.
Μου αρέσει που ο κυνικός φίλος μου ζει τον έρωτα σαν έφηβος. Λατρεύω να βλέπω την ευαίσθητη φίλη μου Σ. να μου δείχνει το χαρτί του διορισμού της με τρεμάμενα χέρια και να φρικάρει στην ιδέα οτι η καθοδηγούμενη ζωή της θα γίνει επιτέλους δική της.
Και στο τέλος καταλαβαίνω ότι είναι φυσικό η απογείωση να τρομάζει... πόσο δε η ανώμαλη προσγείωση...

fucking... leftovers...

I met her in the museum of paleontology
And i make no bones about it
I said if you wish to study dinosaurs,
I know a specimen whose interest is undoubted

Trapped in a body that is failing me
Well, please allow me to be succinct
I wanna love you whilst we both still have flesh upon our bones
Before we both become extinct

That's what i told her: i wanna be your lover
And then i told her twice: i wanna be your lover

Well, he says that he loves you like a sister
Well i guess, i guess that's relative
He says that he wants to make love to you
Well instead of "to", shouldn't that be "with"?

Oh, i told you once: i wanna be your lover
And now i've told you twice: i wanna be your lover

And so i come to you filled with guilt and self-loathing
And i am praying that you could make me good
And so i fall upon your neck just like a vampire
Yeah, like a vampire who faints at the sight of blood

And i told you once: i wanna be your lover
I'm gonna say it again
And then i told you twice: i wanna be your lover

Well this is my cv and i've got no one else to blame
So i will state, state my case, i will state it again

Come and help yourself to leftovers
Got a little surplus love and affection
And getting cuddly, so won't you cuddle me?
I could be your teddy bear... oh yeah

I know i ain't no eligible bachelor
This is no mouthwatering proposition
Make no mistake, you're in big trouble, little lady
If we start a-hugging and a-kissing
And a-kissing, are you listening?

'cause i told you once
And then i told you twice
And now i told you three times
And at the risk of repeating myself
I'm gonna say it again

Yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover

και το slush απο τον δαιμόνιο φίλο inthemarket που με την κάμερα του έχει οργώσει συναυλίες και συναυλίες....

SIAMESE DREAMS

Πιτσιρικάς μίλαγα κάποτε με τον πατέρα μου για όνειρα. Το ωραιότερο όνειρο που είχε δει ποτέ ήταν να πετάει πάνω απο την Νέα Υόρκη.
Τότε υπήρχε ο superman... , τα έβλεπα όλα μέσα από την τηλεόραση και τα προσάρμοζα στην πραγματικότητα μου, οπότε τον φαντάστηκα να πετάει σαν σούπερ ήρωας με τις πυτζάμες του και να ανεμίζουν τα μακριά μαλλιά του πάνω απο το empire state , και τους δίδυμους πύργους... Τώρα πια ξέρω ότι ο super-daddy έχει κάνει κυλίτσα, έχει γκριζάρει και τα μόνα όνειρα που κάνει είναι να εμπλουτίσει τις γνώσεις του όσο μπορεί μέσα από το ιντερνετικό χάος.
Εγώ εδώ και χρόνια έχω δύο-τρία συγκεκριμένα όνειρα όπως για παράδειγμα το να χτυπάνε το κουδούνι της εξώπορτας την νύχτα και να κοιτάω στο ματάκι οπού δεν υπάρχει τίποτα άλλο απο σκοτάδι και όμως καποιος υπάρχει απο την άλλη πλευρά και χτυπάει το κουδούνι επίμονα...θριλεράκι κατάσταση...
Στα περισσότερα όμως βλέπω γάτες...
Πολλές γάτες, άγνωστες σε μένα γάτες και προς το τέλος εμφανίζεται η δεσποινίς ΤΑΙ, η σιαμέζα γατούλα μου που την έχώ χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Στό όνειρο όμως, όπως και στην πραγματικότητα όταν ζούσε, είναι συνέχεια δίπλα μου, τρίβεται στα πόδια μου, ξαπλώνει στο γραφείο μου όταν διαβάζω και κουνάει την βασιλική, μισοκομμένη της ουρά (αυτές οι σιαμέζες είναι γνωστές και σαν βασιλικές γάτες του Σιάμ) στις σελίδες του βιβλίου λές και καθαρίζει με ξεσκονόπανο τις λέξεις που διαβάζω.
Εκείνο το μεσημέρι που τραυματίστηκε η ΤΑΙ όταν τρέξαμε και την πήγαμε στην κτηνίατρο αυτή μας συμβούλεψε να προχωρήσει σε ευθανασία γιατί δεν θα την έβγαζε καθαρή. Όταν βάλαμε τις φωνές και κάναμε σαν υστερικά εγώ και η αδερφή μου με ένα νεύμα οι γονείς μου της έδωσαν να καταλάβει οτι η γάτα θα πέθαινε στο σπίτι...
Το βράδυ που πέθανε την κρατούσα στην αγκαλιά μου και έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν είχα χάσει κάποιον δικό μου μέχρι τότε και βίωσα την απώλεια της με μεγάλη τραγικότητα. Ο πατέρας μου έκανε αμάν να τη πάρει από μένα για να πάει να την θάψει στο δάσος.
Αυτό το κείμενο, γράφτηκε γιατί την είδα για άλλη μια φορά στο όνειρο μου να λιάζεται στη βεράντα, να τη φωνάζω απο τον καναπέ, να τρέχει, και με ένα αλματάκι να κουρνιάζει όπως πάντα στην κοιλιά μου γουργουρίζοντας.

The Maccabees - mini documentary

Κυκλοφόρησε το νέο τους άλμπουμ WALL OF ARMS και επι την ευκαιρία πέτυχα στο Veoh ένα mini doc

http://www.veoh.com/browse/videos/category/music/watch/v6296307ZKjpkArG

Επίσης η home ιστοσελίδα τους είναι απίστευτη !

http://www.themaccabees.co.uk/

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

"Έπεσα" πάνω της καθώς βόλταρα αγουροξυπνημένος στο κέντρο.Έιχα να τη δω ένα ίσως και δύο χρόνια γιατί έλειπε στο εξωτερικό ... "Ε όχι...! " φώναξε βγάζοντας τα γυαλιά ηλίου και μου χαμογέλασε. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σταυρωτά και αφού διαθέταμε και οι δύο μισή ώρα απο τον πολύτιμο χρόνο μας πήγαμε κάπου στην πλατεία Βικτωρίας για ένα καφέ. Ήταν ίδια, όπως την είχα αφήσει, με δύο καινούρια tatoo και κάποια παραπανίσια κιλά αλλά κατά τ`αλλα ίδια.
Η μεγαλύτερη σχέση μου σε διάρκεια ήταν με αυτή, πέντε ολόκληρα χρόνια παρακαλώ. Έιπαμε στην αρχή να πάρουμε καφέ για έξω, μετά κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι, είπαμε να τον πάρουμε εκεί τον καφέ μας και μετά απο λίγο αλλάξαμε πάλι γνώμη, παραγγείλαμε σε πλαστικά ποτήρια to go αλλά τελικά όταν μας τα έφεραν παλουκωθήκαμε στο τραπεζάκι.
Μόλις είχε αγοράσει ένα βιβλίο του Καμπανέλλη και με έβαλε με το ζόρι να διαβάσω τις πρώτες γραμμές που όσο γρήγορα τις διάβασα τόσο πιο γρήγορα τις ξέχασα. Το πιο βασικό της ελάττωμα πάντα ήταν ότι μιλούσε ακατάπαυστα και λίγο τσιριχτά πράγμα που δεν άντεχα καθόλου γιατί εγώ απο την άλλη είμαι εκ φύσεως λιγομίλητος και γενικά προτιμώ τους ανθρώπους που μιλάνε σε ήρεμο τόνο...
Ετσι λοιπόν, όπως πάντα, στις δύο δικές μου φράσεις απαντούσε με τέσσερεις παραγράφους και κάπως έτσι εξελίχτηκε η συζήτηση μας γύρω απο τα ταξίδια της στην Ευρώπη, τις σπουδές της, την οικογένεια της και για το πόσο της έλειψε η ελληνική θάλασσα, τόσο πολύ, που όταν την αντίκρυσε επιστρέφοντας απο το παραθυράκι του αεροπλάνου την έπιασαν τα κλάμματα... Μιλήσαμε για κάποιους κοινούς γνωστούς και στο τέλος αναπόφεκτα ήρθε ο επίλογος αυτής της συνάντησης με τίτλο " τα γκομενικά". Έχεις κανα γκόμενο; ρώτησα απλά. Ναι μου απάντησε. Τα πάτε καλά; Ναι, ναι... (πάυση) παντρευόμαστε!
Στην αρχή το πήρα για αστείο και σήκωσα το ποτήρι αδιάφορα να πιω μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ μου κάνοντας έναν ειρωνικό μορφασμό. Οχι, αλήθεια παντρεύομαι, επανέλαβε και αυτός ο ήρεμος τόνος για πρώτη φορά στη φωνή της με έκανε να καταλάβω πως μιλούσε σοβαρά. Κοίτα να δεις... είπα απο μέσα μου... στα 18 της τη γνώρισα, κοριτσάκι ήταν τότε... πως αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή...
Και ύστερα αρχίζει την κλασσική νεοελληνική μαλακία... Εσύ πότε θα σοβαρευτείς ρε Heckler μου πετάει... Καλά, άσε με εμένα, για σένα μιλάμε τώρα της απαντάω τσεκάροντας επίτηδες μια κουκλάρα δύο μέτρα που παραγγέλνει καφέ δίπλα γιατί ξέρω που θα καταλήξει και προσπαθώ να της κόψω το βήχα. Μάταια όμως.
Και αρχίζει το γνωστό λογύδριο, Ναι, ναι να σε αφήσω, πρόσεξε όμως γιατί θα καταλήξεις μαγκούφης, μόνος, και θα θέλεις κάποιον να σε συντροφεύει και δεν θα βρίσκεις και θα είναι αργά και μπλα, μπλα , μπλα...
Θέλω την ελευθερία μου.
Για πόσο;
Για όσο κρατήσει...
Μα δεν θες παιδιά;
Έχω παιδί, αυτό που μεγαλώνει ακόμα μέσα μου, και αν και όταν μεγαλώσει, ωριμάσει και ενηλικιωθεί τότε θα το σκεφτώ για κάποιο άλλο πήγα να της πω αλλά προτίμησα να πιώ άλλη μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ και να κλείσω το μάτι στην δίμετρη κουκλάρα.

The end