busy

Σε δύο λεπτά θα σηκωθώ... θα τινάξω απο πάνω μου το ζεστό πάπλωμα και θα σηκωθώ.
Να... με το ένα μάτι μισάνοιχτο κοιτάω τη θολή ώρα ... 9.53. Και 55 θα είμαι όρθιος και θα διαλέγω τα ρούχα της δουλειάς. Να, βάζω και ξυπνητήρι, σε δύο λεπτά θα ξυπνήσω...
Ωχου... ακούω τη βροχή... δεν θα βάλω τα τρύπια allstar... και πρέπει να ψάξω και για αρτιμελή ομπρέλα...ώχουουου... έχω δουλειές ... πολλές δουλειές να κάνω σήμερα... δυναμώνει η βροχή... θα έχει κίνηση στο δρόμο, ώχουουου, δεν θα προλάβω να κάνω ντουζ, να ανοιξω τον θερμοσίφωνα... θα κάνω με παγωμένο νερό... και έξω έχει κρύο, ώχουουου... θα πιω καφέ όταν γυρίσω... θα τσιμπήσω κάτι στον δρόμο, πεινάω... φριγανιές με μαρμελάδα και αχνιστός φρέσκος γαλλικός...μμμμμ, νυστάζω...πρέπει να κανονίσω, να τηλεφωνήσω, να διαπραγματευτώ,
να καυγαδίσω αν χρειαστεί...νυστάζω... πρέπει...
πρέ.......πει....... να..... ... ξυ.......πνή........ ... ... ... .

Cornerstone ή αλλιώς... ακρογωνιαίος λίθος

6-12-08

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη όταν συνέβει το κακό βρισκόμουν σπίτι ακούγοντας τους arctic monkeys . Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή στο δωμάτιο της αδερφής μου ενώ αυτή μαγείρευε με τον γκόμενο της στη κουζίνα. Ετοιμαζόμουν να βγώ όταν μου είπαν κατα λέξη σκοτώσανε ένα παιδί στα εξάρχεια αλλά τους προκάλεσε , γίνονται επεισόδια στο κέντρο, να προσέχεις ... ύστερα γυρίσανε στις κατσαρόλες τους ατάραχοι να γυρνάνε τις κουτάλες γύρω απο τον ερωτικό τους μικρόκοσμο. Έγινε τσακωμός που δεν αφορά κανέναν, μπήκα στο δωμάτιο μου, έκλεισα τις πόρτες, απορρόφησα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα απο τα blogs, πήρα τηλέφωνα, έστειλα μηνύματα, όλα συγκεχιμένα, ήπια δύο ποτήρια γεμάτα αλκοόλ, έκλεισα τη μουσική, φόρεσα το μπουφάν νοιώθοντας το αίμα μου να αφρίζει στον εγκεφαλό μου και ξεκίνησα για τα εξάρχεια.

6-12-09

Έχω γυρίσει απο το Λονδίνο. Υπέροχα.
Μου λείπει. Πρώτο ταξίδι μετά απο επίπονη προσπάθεια. Το σίγουρο είναι ότι θα το θυμάμαι για πολλούς λόγους που δεν αφορούν κανέναν. Μαθαίνω ότι ο Κ. πέθανε. Για κάποιο λόγο όποτε τον έβλεπα με φώναζε beck. Η αλήθεια είναι ότι με κολάκευε... αν και γω του το έπαιζα απορημένος με την σύγκριση .
Είμαι στο σπίτι και ετοιμάζομαι να κατέβω στα Προπύλαια. Απο τα blogs και φίλους μαθαίνω την εξέλιξη. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω maalox αλλά του πούστη, κάποιος θα έχει...
Ξεκινάω, με την έγνοια του ανθρώπου μου, που βρίσκεται δίπλα μου.

In every dream home a heartache

Προσπαθώ, ειλικρινά.
Να πω αντίο στο παρελθόν που κλέβει σαν κοινός διαρρήκτης την ανάσα μου. Σιγά - σιγά συνειδητοποιώ ότι αυτός ο δεσμός είναι γόρδιος... περίπλοκος.
Η οικογένεια.
Που σε ρουφάει και την απορροφάς νομίζοντας ότι θα την καταπιείς και θα την αποβάλλεις αλλά τελικά την ξερνάς. Γιατί όπως είπα παραπάνω... ειναι γόρδιος δεσμός, κόμπος στον λαιμό. Που σου πνίγει τη ζωή.
Τα τελευταία χρόνια η σχέση αυτή ήταν τυπική. Ψυχαναγκαστική. Προσπαθούσα να εντοπίσω τη στάση που θα έπρεπε να κρατήσω, απέναντι στην απογοήτευση που ένοιωθα για σένα. Ακόμα και τώρα μου είναι δύσκολο(τώρα που προσπαθούμε να περισώσουμε κάτι και να τοποθετήσουμε τα χαλασματά μας σε άλλη βάση) όταν σκέφτομαι πόσος χρόνος έχει πάει χαμένος, πόση σιωπή ούρλιαζε και μας κούφαινε όλες εκείνες τις φορές που έκλεινα τις πόρτες πίσω μου και σε άφηνα να κοιτάς με απορία. Και ύστερα θυμός. Ανυπομονησία για το επόμενο λάθος σου με μια ανεξήγητη ηδονή.
Τα γράφω αυτά για να τα ξαναδιαβάσω αύριο. Και μεθαύριο το πολύ. Και να διαβάσω ότι με μικρά βήματα την γλύτωσα. Την έβγαλα καθαρή. Αναγνωρίζοντας το αυτονόητο.
Ότι στην ουσία, υπάρχουν δυό-τρεις άνθρωποι εκει έξω, που ειλικρινά, άδολα και με όλη τους την καρδιά, τους θεωρείς οικογένειά σου.
Και ας μην κυλάει το ίδιο αίμα στις φλέβες.

In every dream home a heartache
And every step I take
Takes me further from heaven

Is there a heaven?
I`d like to think so

Standards of living
They are rising daily
But home oh sweet home
It only a saying

From bell push to faucet
In smart town apartment
The cottage is pretty
The main house a palace

Penthouse perfection
But what goes on
What to do there
Better pray there

Open plan living
Bungalow ranch style
All of it's comforts
Seem so essential

I bought you mail order
My plain wrapper baby
Your skin is like vinyl
The perfect companion
You float in my new pool
Deluxe and delightful
Inflatable doll
My role is to serve you

Disposable darling
Can't throw you away now
Immortal and life size
My breath is inside you
I'll dress you up daily
And keep you till death sighs

Inflatable doll
Lover ungrateful
I blew up your body...
But you blew my mind

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches
Dreamhome Heartaches

Oh Those Heartaches

Prescriptions

37 και 5. Εκεί. Κολλημένος ο υδράργυρος σαν ακινητοποιημένο ασανσέρ.
Βρίσκομαι σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, σε μια πόλη φτιαγμένη με εξαόροφες πολυκατοικίες από βιβλία και CD στα πόδια μου. Η ψευδαίσθηση του 37 και 5 σε κάνει να πιστεύεις ότι τουλάχιστον, αφού δεν είσαι δα και του θανατά, θα καταφέρεις να διαβάσεις απολαμβάνοντας τα προνόμια του αρρώστου όπως πρέπει ένα βιβλίο που δεν προλαβαίνεις όταν είσαι υγιής.
Αμ δεν είναι έτσι όμως, ούτε μια παράγραφο δεν μπορώ να ολοκληρώσω.
Τα μάτια μου κλείνουν, κάθε λίγο και λιγάκι βήχω και δηλητηριασμένα σταγονίδια εκσφενδονίζονται μολύνοντας γράμματα, φράσεις και ολόκληρες σελίδες. Ιδρώνω και κλοτσάω παπλώματα και κουβέρτες από πάνω μου ενώ, όταν έρχονται οι πρώτες κρυάδες στην ραχοκοκαλιά μου, ντροπιασμένος κουκουλώνομαι και αναζητώ την θαλπωρή τους μέχρι να βγάλω τη μπέμπελη και αρχίσω ξανά μανά τα ίδια.
Έκανα το λάθος διασχίζοντας τον διάδρομο από το κοριτσίστικο δωμάτιο στην κοριτσίστικη κουζίνα να ρίξω μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη που σε ξεπροβοδίζει ή σε υποδέχεται κάθε φορά και τρόμαξα.
Μια μίξη ερημίτη μοναχού, πολύμηνου απεργού πείνας και κλαμένου μουνιού.
Ξαναχώνω το θερμόμετρο και σταυρώνω τα χέρια θυμωμένος κοιτάζοντας το ταβάνι. Ανάβω και τσιγάρο και το βάζω χρονόμετρο. Όταν καεί και η γόπα θα δω και την διάγνωση.
37 και 5. Πεισμωμένο. Σταθερό. Σαν την ησυχία στο κοριτσίστικο δωμάτιο.
Έφτασε μεσημέρι και λέω να βγω από τη σπηλιά μου. Ήλιος ανοιξιάτικος, κοντομάνικα και εγώ περπατώ δύσκολα σηκώνοντας το βάρος δύο πουλόβερ και ενός μπουφάν για ένα τσάι που θα μαλακώσει τον λαιμό μου. Σκέφτομαι τσάι αλλά παραγγέλνω καφέ.
Μέχρι το βράδυ έχω χάσει το μέτρημα. Θηλυκές μποξέρ με παράξενα ονόματα όπως παρακεταμόλη, σορβιτόλη, κροσποβιδόνη, βγάζουν νοκ-αουτ το στομάχι μου. Αντιπυρετικά, βιταμίνες C, κονιάκ. Το τελευταίο για να μουδιάσω τη γκρίνια μου.
Σαν μωρό κάνεις! μου λέει, κι εγώ μουλαρώνω περισσότερο.
Σαν ένα κακομαθημένο μωρό.
Πετάω άλλο ένα αναβράζον δισκίο στο νερό και παρακολουθώ τα τελευταία μου ίχνη αξιοπρέπειας να διαλύονται στον πάτο του ποτηριού.

33

Είναι κατα βάθος τραγική η εποχή μας, έτσι κι εμείς αρνούμαστε να τη δούμε τραγικά.
Ο κατακλυσμός πέρασε. Στη μέση τώρα εμείς και γύρω μας χαλάσματα. Αρχίζουμε να στήνουμε μικρά καινούρια σπιτικά, να τρέφουμε μικρές νέες ελπίδες.
Μάλλον δύσκολη δουλειά' ομαλός δρόμος για το μελλόν δεν υπάρχει πια'
Τα εμπόδια, όμως, είτε τα παρακάμπτουμε είτε σκαρφαλώνουμε και τα ξεπερνάμε.
Πρέπει να ζήσουμε, όσοι κι αν είναι οι ουρανοί που τσακίστηκαν.



χρόνια μου πολλά λοιπόν...

where`s my punk spirit...when i need it

Santigold - L.E.S. Artistes

Yesterday Was Dramatic Today Is Ok

Ο καρατζαφύρερ φτάνει στο ναμπερ 1 της trash apolitic πραγματοποιώντας το μεγαλόπνοο σχέδιο του χέρι-χέρι-κωλοδάχτυλο ή μάλλον, ΟΛΑ ΜΕΣΑ , σαν ένα καλό fist fucking στη τρύπα της τσακισμένης νοημοσύνης.
Στο καζάνι των media το αλάτι και η ζάχαρη έχουν την ίδια γεύση. Τα τσιτάτα γίνονται ταχειμανιφέστα. Τα σουξέ που απαλύνουν την ημιμάθεια.
Η επικινδυνότητα καλύπτεται κάτω απο το ελαφρύ ροζ πέπλο των μεσημεριανών εκπομπών.
Περπατάω στη πόλη και δίπλα μου περνάνε μηχανοκίνητες πομπές-συμμορίες με μπλε στολές, κράνη και όπλα. Ενα ζευγάρι φιλιέται στην άκρη του δρόμου και οι μπατσοσούζες γκαρίζουν,
<<ανεβείτε στο πεζοδρόμιο ρε μαλακισμένα>>
Διασχίζω την Αθηνάς και φρικάρω με τις αφίσες με τα ασώματα κεφάλια που με κοιτάζουν κατάματα και μου πετάνε ακαταλαβίστικες ατάκες. Kωλομπαράδες ιδρωμένοι με την αγωνία να ψωνίσουν φρέσκο κρέας...
Κάθομαι στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή και ακούω την ανησυχία του προισταμένου μου για το αν ο 14χρονος υιος του βγει αδερφή επειδή <<κάνει τώρα τελευταία παρέα με ένα παιδί που λέει η γειτονιά οτι είναι αδερφή>> ,ύστερα με ρωτάει αν ξέρω την Μαρίνα Χατζή και εννοεί την Sasha Grey. Γελάει πονηρά κάτω απο τα μουστάκια του αλλά εγώ κάνω τον ανήξερο, με την αλεπουδίσια μούρη του να μου προκαλεί εμετό.
Υποτίθεται οτι είναι σοσιαλιστής και αναπολεί τις ένδοξες μέρες που κόλλαγε αφίσες τη δεκαετία του 80. Πρόσφατα αγόρασε τζιπ. Μεταχειρισμένο.
Ήταν, λέει, όνειρο ζωής.
-----------------------------------------------------------------------------------

The larynx that you have
You give no plea to no man
The lovers that you've borrowed whisper

The happy and the naked
The lonesome wearing (?)
We'll get close without touching, in circles

Take my idea, and wait for me
Is it enough to say you can do anything
Oh with your heartache
and your love gone
oh, set to stun

ver luisant

Εκεί, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, που βρέθηκα κάποτε χώρις να ξέρω το λόγο, ραμμένος, να καίγεται το στήθος μου ανάμεσα σε άλλα ραμμένα και φαλακρά παιδάκια, παίζοντας όλα μαζί απορημένα, δίνοντας το καθένα την δική του εκδοχή στη δική του γλώσσα, εκεί λοιπόν, στο σπίτι με το απέραντο γκαζόν, το μικρό ορθόδοξο ξωκλήσι και δίπλα τη σχολή μπαλέτου που κάθε πρωί κατασκόπευα τις μικρές υγιείς μπαλαρίνες να ανεμίζουν τα τούλια τους...

οι νύχτες έφευγαν με τις φωτισμένες ρουκέτες της τηλεόρασης να με νανουρίζουν στην αγκαλιά της μητέρας μου.
Εκεί, στη σκοτεινή άκρη του πεντάχρονου κόσμου μου, ένα βράδυ ο καραφλός φίλος μου και γώ, το σκάσαμε απο το σπίτι του θανάτου και περπατήσαμε με τις ιατρικές νυχτικιές και τα βραχιολάκια με το ονομά μας προς τους φωτισμένους θάμνους.

Με ασθματικές μικρές δόσεις οξυγόνου βγάλαμε τις παντόφλες και ανατριχιάσαμε από την υγρασία στις πατούσες. Καθήσαμε σταυροπόδι δίπλα ο ένας στον άλλον και χαζεύαμε τις πρασινες φωτιές. Χιλλιάδες, αδύνατο να μετρηθούν στα είκοσι δάχτυλα που είχαμε στην περιουσία μας.

Οι αναλαμπές τη νύχτα καθιστούν τις πυγολαμπίδες ευάλωτες στον εχθρό. Όταν επιτεθεί ένα αρπακτικό, μερικές πυγολαμπίδες αποβάλουν μερικές σταγόνες αίματος σε μια διαδικασία που λέγεται "αντανακλαστική αιμοραγία". Το αίμα περιέχει ένα χημικό το οποίο είναι αηδιαστικό και τοξικό για αρκετά αρπακτικά. Μελέτες έδειξαν πώς τα αρπακτικά γρήγορα μαθαίνουν να αποφεύγουν τις πυγολαμπίδες.


Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να προσδιορίσουμε το φύλο της πυγολαμπίδας αν και η πιθανότητα λάθους είναι αυξημένη. Ο απλούστερος τρόπος είναι να παρατηρούμε αν αναβοσβήνουν κατά τη διάρκεια της πτήσης ή ενόσω βρίσκονται πάνω στη βλάστηση. Συνήθως, τα αρσενικά αναβοσβήνουν κατά τη πτήση ενώ περιπολούν στη περιοχή αναζητώντας τα θηλυκά. Τα θηλυκά, παρατηρούν από τις ασφαλείς θέσεις τους και αν ενδιαφερθούν το δείχνουν ανταποδίδοντας τις λάμψεις στα αρσενικά.


Φαίνεται πως οι αναλαμπές συνδέονται με την σεξουαλική προσέλκυση. Καθώς τα αρσενικά περιπολούν στη περιοχή, κάνουν οπτικά σήματα στο σκοτάδι. Αν ένα θηλυκό εντυπωσιαστεί, απαντά με αναλαμπές από το σημείο που βρίσκεται. Είναι δηλαδή στη κρίση του θηλυκού να αποφασίσει αν θα γίνει ταίρι με το συγκεκριμένο αρσενικό, αφού σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορέσει το αρσενικό να την προσεγγίσει στο σκοτάδι.