Santigold - L.E.S. Artistes

Yesterday Was Dramatic Today Is Ok

Ο καρατζαφύρερ φτάνει στο ναμπερ 1 της trash apolitic πραγματοποιώντας το μεγαλόπνοο σχέδιο του χέρι-χέρι-κωλοδάχτυλο ή μάλλον, ΟΛΑ ΜΕΣΑ , σαν ένα καλό fist fucking στη τρύπα της τσακισμένης νοημοσύνης.
Στο καζάνι των media το αλάτι και η ζάχαρη έχουν την ίδια γεύση. Τα τσιτάτα γίνονται ταχειμανιφέστα. Τα σουξέ που απαλύνουν την ημιμάθεια.
Η επικινδυνότητα καλύπτεται κάτω απο το ελαφρύ ροζ πέπλο των μεσημεριανών εκπομπών.
Περπατάω στη πόλη και δίπλα μου περνάνε μηχανοκίνητες πομπές-συμμορίες με μπλε στολές, κράνη και όπλα. Ενα ζευγάρι φιλιέται στην άκρη του δρόμου και οι μπατσοσούζες γκαρίζουν,
<<ανεβείτε στο πεζοδρόμιο ρε μαλακισμένα>>
Διασχίζω την Αθηνάς και φρικάρω με τις αφίσες με τα ασώματα κεφάλια που με κοιτάζουν κατάματα και μου πετάνε ακαταλαβίστικες ατάκες. Kωλομπαράδες ιδρωμένοι με την αγωνία να ψωνίσουν φρέσκο κρέας...
Κάθομαι στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή και ακούω την ανησυχία του προισταμένου μου για το αν ο 14χρονος υιος του βγει αδερφή επειδή <<κάνει τώρα τελευταία παρέα με ένα παιδί που λέει η γειτονιά οτι είναι αδερφή>> ,ύστερα με ρωτάει αν ξέρω την Μαρίνα Χατζή και εννοεί την Sasha Grey. Γελάει πονηρά κάτω απο τα μουστάκια του αλλά εγώ κάνω τον ανήξερο, με την αλεπουδίσια μούρη του να μου προκαλεί εμετό.
Υποτίθεται οτι είναι σοσιαλιστής και αναπολεί τις ένδοξες μέρες που κόλλαγε αφίσες τη δεκαετία του 80. Πρόσφατα αγόρασε τζιπ. Μεταχειρισμένο.
Ήταν, λέει, όνειρο ζωής.
-----------------------------------------------------------------------------------

The larynx that you have
You give no plea to no man
The lovers that you've borrowed whisper

The happy and the naked
The lonesome wearing (?)
We'll get close without touching, in circles

Take my idea, and wait for me
Is it enough to say you can do anything
Oh with your heartache
and your love gone
oh, set to stun

ver luisant

Εκεί, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, που βρέθηκα κάποτε χώρις να ξέρω το λόγο, ραμμένος, να καίγεται το στήθος μου ανάμεσα σε άλλα ραμμένα και φαλακρά παιδάκια, παίζοντας όλα μαζί απορημένα, δίνοντας το καθένα την δική του εκδοχή στη δική του γλώσσα, εκεί λοιπόν, στο σπίτι με το απέραντο γκαζόν, το μικρό ορθόδοξο ξωκλήσι και δίπλα τη σχολή μπαλέτου που κάθε πρωί κατασκόπευα τις μικρές υγιείς μπαλαρίνες να ανεμίζουν τα τούλια τους...

οι νύχτες έφευγαν με τις φωτισμένες ρουκέτες της τηλεόρασης να με νανουρίζουν στην αγκαλιά της μητέρας μου.
Εκεί, στη σκοτεινή άκρη του πεντάχρονου κόσμου μου, ένα βράδυ ο καραφλός φίλος μου και γώ, το σκάσαμε απο το σπίτι του θανάτου και περπατήσαμε με τις ιατρικές νυχτικιές και τα βραχιολάκια με το ονομά μας προς τους φωτισμένους θάμνους.

Με ασθματικές μικρές δόσεις οξυγόνου βγάλαμε τις παντόφλες και ανατριχιάσαμε από την υγρασία στις πατούσες. Καθήσαμε σταυροπόδι δίπλα ο ένας στον άλλον και χαζεύαμε τις πρασινες φωτιές. Χιλλιάδες, αδύνατο να μετρηθούν στα είκοσι δάχτυλα που είχαμε στην περιουσία μας.

Οι αναλαμπές τη νύχτα καθιστούν τις πυγολαμπίδες ευάλωτες στον εχθρό. Όταν επιτεθεί ένα αρπακτικό, μερικές πυγολαμπίδες αποβάλουν μερικές σταγόνες αίματος σε μια διαδικασία που λέγεται "αντανακλαστική αιμοραγία". Το αίμα περιέχει ένα χημικό το οποίο είναι αηδιαστικό και τοξικό για αρκετά αρπακτικά. Μελέτες έδειξαν πώς τα αρπακτικά γρήγορα μαθαίνουν να αποφεύγουν τις πυγολαμπίδες.


Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να προσδιορίσουμε το φύλο της πυγολαμπίδας αν και η πιθανότητα λάθους είναι αυξημένη. Ο απλούστερος τρόπος είναι να παρατηρούμε αν αναβοσβήνουν κατά τη διάρκεια της πτήσης ή ενόσω βρίσκονται πάνω στη βλάστηση. Συνήθως, τα αρσενικά αναβοσβήνουν κατά τη πτήση ενώ περιπολούν στη περιοχή αναζητώντας τα θηλυκά. Τα θηλυκά, παρατηρούν από τις ασφαλείς θέσεις τους και αν ενδιαφερθούν το δείχνουν ανταποδίδοντας τις λάμψεις στα αρσενικά.


Φαίνεται πως οι αναλαμπές συνδέονται με την σεξουαλική προσέλκυση. Καθώς τα αρσενικά περιπολούν στη περιοχή, κάνουν οπτικά σήματα στο σκοτάδι. Αν ένα θηλυκό εντυπωσιαστεί, απαντά με αναλαμπές από το σημείο που βρίσκεται. Είναι δηλαδή στη κρίση του θηλυκού να αποφασίσει αν θα γίνει ταίρι με το συγκεκριμένο αρσενικό, αφού σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορέσει το αρσενικό να την προσεγγίσει στο σκοτάδι.

ΝΟΥΒΕΛΑ ΣΕ ΕΞΙ ΚΑΡΕ

August Blues

Είναι περίεργο το γεγονός, όταν ξανάρχεται δηλαδή
Και συμβαίνει πάλι,
εκεί που δεν το πίστευες
και είχες κάνει επιλογή
Να σου προσδιορίσει το σύμπαν αυτό,
που σαν θεός είχες με κόπο τοποθετήσει.
Tους δορυφόρους και τους πλανήτες σου, σε απόλυτες τροχιές χωρίς να λογαριάζεις...

τους κομήτες.

Αλήτες.

Δεν μπορώ να πω.... είσαι οδυνηρός γιατί είσαι απρόβλεπτος,
Τόσο πολύ που μου επαναφέρεις τον θάνατο.
Οι τσακισμένες γόπες στα τασάκια κάθε φορά που έρχεσαι το αποδεικνύουν.
Φιλιά-όλεθροι... όπως γράφει κάποιος που διάβασα τώρα τελευταία.

Βραχιολάκια εύθραυστα είμαστε μωρό μου.
Σαν αυτά που δένεις στους αδύναμους καρπούς σου.

Όταν φθαρούμε θα γίνουμε πάλι κλωστές
ή μια μάζα
στη χούφτα της ανάμνησης.

Αναπάντεχες βροχές στη μέση του καλοκαιριού.
Διακοπές ρεύματος και αμήχανες σιωπές.
Ανακατεμένες.
Με πολύχρωμα κηπουρικά και την επιθυμία για
ερωτική ανθρωποφαγία.

ΣΚΟΡΠΙΑ

Καθώς βαδίζω στους γρανίτες-δρόμους της Αθήνας,
με τα γόνατα μου να λυγίζουν απο την προσπάθεια, μου έρχεται στο νου η πάλαι ποτέ αγαπημένη μου Ζάκυνθος. Ίσως να πρέπει να ξαναπάω. Είναι άκαρδο να αποκλείεις τόσο αυστηρά και αμετάκλητα τα καλύτερα καλοκαίρια σου για μια - δύο αναποδιές. Εδώ, στη πόλη, είμαι ένας σκελετός. Ενας σκελετός που ψάχνει λίγο σάρκα και μια μυρωδιά να τον ζεστάνει.
Καθώς βαδίζω στους τάφους-δρόμους της Αθήνας,
κοιτάζω τα τρύπια παπούτσια μου και τα μαύρα καλτσάκια με τις λευκές νεκροκεφαλές και αναπολώ τα λεμονοδάση του χωριού μου. Τότε που βουλιάζαμε τις πατούσες με τον ξάδερφο μου στα λασπωμένα αυλάκια και ψάχναμε φίδια να μας τρομάξουν, να ζήσουμε την περιπέτεια του κινδύνου...
Καθώς βαδίζω στους δρόμους-φίδια της Αθήνας,
κροταλίζει το στομάχι μου. Μεθυσμένο διαμαρτύρεται στη πουτάνα τη καρδιά μου.
<<Πως τόλμησες έστω να την σκεφτείς...την υπέρβαση>> μαλώνω τον εαυτό μου <<αφού τα είχαμε συμφωνήσει ρε αγόρι μου...>>
Τα σκέφτομαι αυτά χαιδεύοντας κάγκελα και γραμμένους τοίχους. Θα πιω κί άλλο. Θα φύγω. Θα κοιμηθώ με λεμόνια στην αγκαλιά μου. Ωραία στην οσμή και ξυνά στη γεύση.
Ψευδαισθήσεις που θα τις στίψω και στο τέλος θα φτύσω με νόημα τα κουκούτσια.
Πισίνες με οινόπνευμα. Θέλω να σπάσω το ρεκόρ μου.
Να νοιώσω την βραχνή μου μονιμότητα σιγοτραγουδώντας στους γαμημένους δρόμους της Αθήνας.

METRIC - SICK MUSE

Make history or we're history...honey

Δεν πρόκειται να δικαιολογηθώ ούτε να έχω ενοχές επειδή θέλω να σε κάνω να γελάς.

Physalia physalis

Να ανοίξεις το παρακάτω link... να φωνάξεις και την Ι. να το διαβάσει..και να καταπιείτε τα γελάκια σας..

p.s. τα 30 μέτρα ήταν φριχτό λάθος.. τελικά είναι 50..

Ο Γκρινιάρης, η απροσανατόλιστη και ο ατσούμπαλος πάνε για μπάνιο σε μια <<καβατζωμένη>> παραλία. Η απροσανατόλιστη τους οδηγεί... ενώ ο γκρινιάρης προειδοποιεί σε κάθε δέκα βήματα οτι θα λυποθυμίσει απο την ζέστη και ο ατσούμπαλος τρώει χύμες σε κάθε απότομη πλαγιά που διασχίζουν.
<<Υπάρχει...>> λέει ο ατσούμπαλος, αιωρούμενος προσπαθώντας να ισορροπήσει στη μία κατεστραμμένη παντόφλα του <<ένα είδος μέδουσας που κατέβηκε στις ακτές της Ισπανίας που έχει 30 μέτρα πλοκάμια...>> Ο Γκρινιάρης του ρίχνει ένα βλέμμα απόγνωσης και ζητάει νερό αλλά ο ατσούμπαλος τον αγνοεί και συνεχίζει...
<< και αυτά τα πλοκάμια έχουν δέκα διαφορετικά δηλητήρια!!!>>
Η απροσανατόλιστη προσπαθώντας να διαλέξει πιο απο τα δύο μονοπάτια οδηγεί στη παραλία σκέφτεται <<άκου να δεις... δέκα μέτρα πλοκάμια με τριάντα διαφορετικά δηλητήρια, ποπο!>>
<<ΝΕΡΟ ΕΙΠΑ!!!>> φωνάζει ο γκρινιάρης και πιάνει με αγανάκτηση τα μαλλιά του αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία,
<<Νομίζω ότι την λένε Drosalia Drosalis ή κάτι τέτοιο, δεν το έχετε ακούσει;>> καταλήγει ο ατσούμπαλος σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης γλυστρώντας για άλλη μια φορά.
<<Ναι εγώ το έχω διαβάσει...>> ανταποκρίνεται ο γκρινιάρης ασθμαίνοντας και ο ατσούμπαλος ενθουσιάζεται προς στιγμή! << Α ναι;>> <<Ναι...>> λέει ο γκρινιάρης <<ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ!!!>> λέει ειρωνικά και του έρχεται το μπουκάλι με το νερό που ήθελε τόσο πολύ... καπέλο.
Η απροσανατόλιστη βάζει τα γέλια και ο ατσούμπαλος σκέφτεται οτι το μπουκάλι που λούστηκε ο γκρινιάρης δεν είναι η τελευταία του λέξη...
Επιτέλους βρίσκονται μπροστά στην καβατζωμένη παραλία...
όχι ακριβώς μπροστά δηλαδή...
πάνω απο την παραλία γιατί πρέπει να κατέβουν τον γκρεμό για να φτάσουν εκεί... αλλά είναι όπως την είχε περιγράψει η απροσανατόλιστη, πανέμορφη!
Ο Γκρινιάρης σταματάει να διαμαρτύρεται, βγάζει την μπλούζα του και ακολουθεί την απροσανατόλιστη.Ο ατσούμπαλος αφήνει πίσω του κάτι κυρίες που του ζητάνε βοήθεια και με δρασκελιές ακριβείας σαν αίλουρος κατεβαίνει και αυτός τον γκρεμό.

Καλό καλοκαίρι! Α και το link εδώ