The Maccabees - mini documentary

Κυκλοφόρησε το νέο τους άλμπουμ WALL OF ARMS και επι την ευκαιρία πέτυχα στο Veoh ένα mini doc

http://www.veoh.com/browse/videos/category/music/watch/v6296307ZKjpkArG

Επίσης η home ιστοσελίδα τους είναι απίστευτη !

http://www.themaccabees.co.uk/

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

"Έπεσα" πάνω της καθώς βόλταρα αγουροξυπνημένος στο κέντρο.Έιχα να τη δω ένα ίσως και δύο χρόνια γιατί έλειπε στο εξωτερικό ... "Ε όχι...! " φώναξε βγάζοντας τα γυαλιά ηλίου και μου χαμογέλασε. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σταυρωτά και αφού διαθέταμε και οι δύο μισή ώρα απο τον πολύτιμο χρόνο μας πήγαμε κάπου στην πλατεία Βικτωρίας για ένα καφέ. Ήταν ίδια, όπως την είχα αφήσει, με δύο καινούρια tatoo και κάποια παραπανίσια κιλά αλλά κατά τ`αλλα ίδια.
Η μεγαλύτερη σχέση μου σε διάρκεια ήταν με αυτή, πέντε ολόκληρα χρόνια παρακαλώ. Έιπαμε στην αρχή να πάρουμε καφέ για έξω, μετά κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι, είπαμε να τον πάρουμε εκεί τον καφέ μας και μετά απο λίγο αλλάξαμε πάλι γνώμη, παραγγείλαμε σε πλαστικά ποτήρια to go αλλά τελικά όταν μας τα έφεραν παλουκωθήκαμε στο τραπεζάκι.
Μόλις είχε αγοράσει ένα βιβλίο του Καμπανέλλη και με έβαλε με το ζόρι να διαβάσω τις πρώτες γραμμές που όσο γρήγορα τις διάβασα τόσο πιο γρήγορα τις ξέχασα. Το πιο βασικό της ελάττωμα πάντα ήταν ότι μιλούσε ακατάπαυστα και λίγο τσιριχτά πράγμα που δεν άντεχα καθόλου γιατί εγώ απο την άλλη είμαι εκ φύσεως λιγομίλητος και γενικά προτιμώ τους ανθρώπους που μιλάνε σε ήρεμο τόνο...
Ετσι λοιπόν, όπως πάντα, στις δύο δικές μου φράσεις απαντούσε με τέσσερεις παραγράφους και κάπως έτσι εξελίχτηκε η συζήτηση μας γύρω απο τα ταξίδια της στην Ευρώπη, τις σπουδές της, την οικογένεια της και για το πόσο της έλειψε η ελληνική θάλασσα, τόσο πολύ, που όταν την αντίκρυσε επιστρέφοντας απο το παραθυράκι του αεροπλάνου την έπιασαν τα κλάμματα... Μιλήσαμε για κάποιους κοινούς γνωστούς και στο τέλος αναπόφεκτα ήρθε ο επίλογος αυτής της συνάντησης με τίτλο " τα γκομενικά". Έχεις κανα γκόμενο; ρώτησα απλά. Ναι μου απάντησε. Τα πάτε καλά; Ναι, ναι... (πάυση) παντρευόμαστε!
Στην αρχή το πήρα για αστείο και σήκωσα το ποτήρι αδιάφορα να πιω μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ μου κάνοντας έναν ειρωνικό μορφασμό. Οχι, αλήθεια παντρεύομαι, επανέλαβε και αυτός ο ήρεμος τόνος για πρώτη φορά στη φωνή της με έκανε να καταλάβω πως μιλούσε σοβαρά. Κοίτα να δεις... είπα απο μέσα μου... στα 18 της τη γνώρισα, κοριτσάκι ήταν τότε... πως αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή...
Και ύστερα αρχίζει την κλασσική νεοελληνική μαλακία... Εσύ πότε θα σοβαρευτείς ρε Heckler μου πετάει... Καλά, άσε με εμένα, για σένα μιλάμε τώρα της απαντάω τσεκάροντας επίτηδες μια κουκλάρα δύο μέτρα που παραγγέλνει καφέ δίπλα γιατί ξέρω που θα καταλήξει και προσπαθώ να της κόψω το βήχα. Μάταια όμως.
Και αρχίζει το γνωστό λογύδριο, Ναι, ναι να σε αφήσω, πρόσεξε όμως γιατί θα καταλήξεις μαγκούφης, μόνος, και θα θέλεις κάποιον να σε συντροφεύει και δεν θα βρίσκεις και θα είναι αργά και μπλα, μπλα , μπλα...
Θέλω την ελευθερία μου.
Για πόσο;
Για όσο κρατήσει...
Μα δεν θες παιδιά;
Έχω παιδί, αυτό που μεγαλώνει ακόμα μέσα μου, και αν και όταν μεγαλώσει, ωριμάσει και ενηλικιωθεί τότε θα το σκεφτώ για κάποιο άλλο πήγα να της πω αλλά προτίμησα να πιώ άλλη μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ και να κλείσω το μάτι στην δίμετρη κουκλάρα.

The end

Misery is a butterfly

Τι κάνει ο άνθρωπος για να περάσει την ώρα του...
Έχω βάλει ένα gin με tonic κουρασμένος μετά τη δουλειά. Έχω χυθεί στον καναπέ και πυροβολώ την τηλεόραση με το τηλε-όπλο μου ελπίζοντας τα ραδιοκύματα να μετατρέπονται σε δεσμίδες χρωματιστού laser και να καίνε τους εγκεφάλους του συφερτού που κράζουν και ωρύονται στις ειδήσεις των 9.00 ακριβώς όπως οι εξωγήινοι το έκαναν με ένα zzzzzap! στο mars attacks.

Μια απο τις πολλές τρελές εφευρέσεις που μου έρχονται στο μυαλό τέτοιες στιγμές είναι να φτιάξω μια ζώνη... όχι ότι και ότι ζώνη, αλλά μία που να έχει θήκες για το χειριστήριο τής τηλεόρασης, του dvd, του cd και μια εξτρά για το καλοκαίρι, για το χειριστήριο του κλιματιστικού. ¨Ετσι θα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι... ο απόλυτος...ο αξεπέραστος...μοναχικός ga-gaou-boy της άγριας Δύσης¨.
Όλες αυτές τις ασυναρτησίες σκεφτόμουν μέχρι που απόφασισα να πάω τουαλέτα και τότε την είδα στον τοίχο να λιάζεται με το φως του πορτατίφ. Βρε βρε σκέφτηκα, μια πεταλουδίτσα. Αρπάζω την φωτογραφική μου και εστιάζω πάνω της, έλα ντε όμως που αρχίζει και πετάει γύρω γύρω με άξονα εμένα και την κυνηγάω με την κάμερα στο χέρι λες και είναι μετενσάρκωση της Λαίδης Ντι! Η σκηνή είναι τόσο γελοία που αρχίζω και ανησυχώ για την ποιότητα του gin που πίνω! Και όμως εγώ εκεί, να αποθανατήσω μια πεταλούδα που πετάει γύρω απο τον εαυτό μου σαν να μου λέει ¨πιασε με αν μπορείς¨! Και αυτό λέμε γίνεται για ένα τέταρτο τουλάχιστον! Ώσπου... απο το πουθενά, εγώ ζαλισμένος απο τους κύκλους που έχω κάνει(αρχίζω και παραιτούμαι...), σαν αφηνιασμένη γιαπωνέζα καμικάζι επιτίθεται και έρχεται κατευθείαν και στρογγυλοκάθεται στο λαιμό μου.
Χαμογελάω αμήχανα... σηκώνω την κάμερα αργά...
εστιάζω προς εμάς...
και...

snap!

IT`S BLITZ! YEAH YEAH YEAHS

Το έχω "λειώσει" το νέο διαμαντάκι των
YEAH YEAH YEAHS...

my- space- baby...

Λυπηθείτε με... δεν μπορώ να καταλάβω γιατι στο myspace βάζουν τις φωτογραφίες των μωρών τους καθε νεοσύλλεκτοι ενθουσιασμένοι γονείς... και πες ok, βάλε μία ρε χριστιανέ μου , όχι και ολόκληρο άλμπουμ με σχεδόν την ίδια αλλά απο διαφορετικές γωνίες! Τι παπαρατσο-χαζομπαμπαδελίκι είναι αυτό; Έχεις σκεφτεί όταν μεγαλώσει το καμάρι σου, αν γούσταρε να το βγάζεις φόρα-παρτίδα σε χιλιάδες κόσμο με τις μύξες και τις φρουτόκρεμες να στάζουν απο το κατά τάλλα γλυκύτατο προσωπάκι του; Μήπως θεωρείς οτι το δικό σου παιδί είναι το πιο άξιο απο τα υπόλοιπα και μου το μοστράρεις σε 147 φωτογραφίες για να το αποδείξεις;Ή μήπως νομίζεις ότι κατάφερες και ολοκλήρωσες την αποστολή σου σαν άνθρωπος σε αυτόν τον απάνθρωπο και εγωκεντρικό κόσμο; συγχαρητήρια αν είναι αυτό αλλά...i have news for you Daddy... τώρα αρχίζουν τα παλούκια για σένα daddy... οπότε αυτό που προτείνω είναι να αρχίσεις να βάζεις δικές σου φωτογραφίες στο myspace αμφας , προφιλ και οτι διάολο θες , τις γλυκές στιγμές που ξεσκατίζεις το μούλικο, που το τρέχεις στα νοσοκομεία (ζωή να χει...), που πετάγεσαι τα άγρια χαράματα απο το κλάμα του, που κλαίει, κλαίει, κλαίει,ΚΛΑΙΕΙ ...και συ ξύνεις το κεφάλι σου απορημένος κοιτάζοντας το με την τσίμπλα στο μάτι και εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμάσαι τον Κώστα, τον Γιάννη και τον Γιώργο, τους φίλους σου δηλαδή, που έχετε χαθεί και τέτοια ώρα κάπου μάλλον βρίσκονται μαζί και τα πίνουνε με γκομενάκια. But thats life... και αυτό είναι το your space, οπότε...
πάω πάσο.
Α δες και αυτό ...

Τι έχεις πάθει μωρε ;

-Ελα τι έγινε; καλά; τρεις φόρες σε χω παρει, που είσαι;

- έλα ρε...καλά... εμ... sorry για πριν, δεν άκουγα το τηλέφωνο...

- Θα βγούμε;

- εεεεμ... για που λες....;

- Λέω για ___ θα είναι και τα παιδιά εκεί.

-Δεν έχω λεφτά, άστο καλύτερα μωρέ...

-Έλα έχω γω, θα σε κεράσω εγώ!

- Αστο , δεν γουστάρω να βγαίνω άφραγκος...νοιώθω άβολα

- Ελα τώρα ρε παιδί μου, αφού σου είπα θα σε κεράσω, ξεκόλλα!

- Που να ξυρίζομαι τώρα... είμαι και με τις φόρμες...

-Ελα μωρέ μαλάκα τελειωμένε... βγες έτσι, σου πάει το αξύριστο...

- Αστο μωρέ, είμαι και λίγο κουρασμένος...

- Μου ταλλάζεις τώρα, πριν είπες οτι δεν έχεις λεφτά...

- Ε με έχει κουράσει που δεν έχω λεφτά χαχαχα...

- ....

- Τέλοσπάντων, ίσως αύριο...

- Μήπως έχεις κάτι μαζί μου;

- Οχι ρε... τι να έχω; πας καλά;

-Ξέεερω γω...; τώρα τελευταία κάθεσαι πολύ στο σπίτι...λοιπόν άσε τις βλακείες, σε μισή ώρα θα είμαι απο κάτω, θα σου στείλω αναπάντητη να κατέβεις.

- Ε μη το κουράζουμε τώρα... αφου σου είπα, δεν έχω κέφι... και ΔΕΝ κάθομαι πολύ στο σπίτι!

- Πάλι μου ταλλάζεις, κάντο μου σαν χάρη ρεεεε... έχω φρικάρει όλη την εβδομάδα, θέλω να βγώ να τα σπάσω, να χορέψω, να...

- Αφού εσύ δεν χορεύεις...

-...

- Κοίτα, αν είναι την άλλη εβδομάδα, που θα πληρωθώ, θα πάρω και το δώρο...

- Με δουλέυεις;

- Τι εννοείς ;

- Πριν λίγο μου είπες οτι είσαι κουρασμένος, μετά μου είπες οτι δεν έχεις κέφι και ότι θα βγούμε αύριο!!!

- Ίσως είπα...

-ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ ΜΩΡΕ!

- Sorry αλλά μου φαίνεται οτι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ...

- Ε άντε και #$%$%%$%$%%, παλιο@%%$%, μου τα πρηξες γαμω το @#&&&$* σου!!!

κλικ.

Sunday trash

Πήρα τις εφημερίδες μου, τα τσιγάρα και άραξα στο άδειο καφέ με θέα το πάρκο της Τρικούπη κ` Ναβαρίνου με το antics των interpol στα ηχεία να υποσκάπτει το όποιο ενδιαφέρον είχα για τις κωλοφυλλάδες. Kαλύτερα δεν θα μπορούσε να ήταν για ένα ύπουλο κυριακάτικο hangover...

Απέναντι απο τον μικρόκοσμο μου αγουροξυπνημένοι γονείς πίνουν καφέ σε πλαστικά ποτήρια κοιτώντας τα πιτσιρίκια να ξεσαλώνουν στη τραμπάλα και στη τσουλήθρα.

Δεν μου κάνει όρεξη να διαβάσω...οι παχυλοί τρομακτικοί τίτλοι για την οικονομική κρίση δεν προσφέρουν τίποτα το διαφορετικό απ`οτι βλέπουμε όλοι στον πάτο της τσέπης μας καθημερινά. Ούτε για την κούραση του Κωστάκη, ούτε για τις ανάποδες που πήρε ο Αλέκος με ενδιαφέρει και σταρχίδια μου αν συμφωνεί ή δεν συμφωνεί η πλειοψηφία στα μεθοδευμένα γκάλοπ με την ποινικοποίηση της κουκούλας και την άρση ασύλου . Τα πιο σημαντικά εξελίσσονται μπροστά μου, στα χαμογελα, την απορία και το παιχνίδι των μικρών αυτών μασκαράδων.

Έρχεται γράφουν ο Irvin Yalom για διάλεξη με θέμα «Με το βλέμμα στον ήλιο: ξεπερνώντας τον τρόμο του θανάτου» α καλά... the story of my life... σκέφτομαι.

Για να ξεπεράσουμε τον τρόμο της βλακείας σε αυτή τη χώρα θα γίνει τίποτα;

We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around
And make this place a heart
To be a part of
We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around

And make this place a heart
To be a part of

Again

THE SUBWAYS

Ο κουκουλοφόρος drummer των subways επί του καταστρεπτικού του έργου...



...και μια μεθυσμένη groupie προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τον φέρει στον σωστό δρόμο...

SFINA: Rewind

Σαν σήμερα τρεις μήνες πριν...

shoegazer

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν περπατούσα στον δρόμο το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στην άσφαλτο. Δεν ξέρω αν το έκανα από ντροπή ή από αμηχανία, το σίγουρο είναι ότι το είχαν πάρει πρέφα και οι δικοί μου οπότε όταν διασχίζαμε τη λεωφόρο μου αρπάζανε το χέρι κατευθείαν ενώ η αδερφή μου πέρναγε μόνη της με τον γνωστό τρόπο που όλα τα παιδάκια μαθαίναμε στο σχολείο κοιτώντας δεξιά και αριστερά. Στην εφηβεία, όταν μίλαγα στα κορίτσια έκανα το ίδιο αποκτώντας έτσι και την φήμη του θλιμμένου γκόμενου που μάλλον ασκούσε μια κάποια γοητεία, υποθέτω...

Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα γκρουπάκια αγόραζα τα εφέ μου το ένα μετά το άλλο, τα τοποθετούσα στο δάπεδο και παιδευόμουν με αυτά για ώρες προσπαθώντας να αναμείξω τους ήχους τους. Αυτά τα "μαγικά" κουτιά ήταν και η αιτία που στα live δεν έλεγα να σηκώσω το κεφάλι μου από το πάτωμα με αποτέλεσμα στο τέλος να ακούω σχόλια του τύπου "καλοί ήσασταν βρε παιδί μου αλλά γιατί κοιτάς συνέχεια κάτω...;"
Δηλαδή με λίγα λόγια η σκηνική μου παρουσία ήταν για τα μπάζα...και το χειρότερο ήταν ότι όσο μου το επισήμαιναν τόσο εγώ από πείσμα αλλά και από συνήθεια εξακολουθούσα να μην σηκώνω το κεφάλι (πολύ οξύμωρο ακούγεται..).
Κάποια στιγμή ένα από τα δεκάδες μουσικά περιοδικά που διάβαζα τότε έγραφε για την shoegaze σκηνή στην Αγγλία. Εκτός από τον ιδιότυπο χαρακτηριστικό ήχο που ένωνε τους εκφραστές της, την είχαν βαφτίσει έτσι για την σχεδόν ακίνητη στάση που τα συγκροτήματα είχαν πάνω στη σκηνή αγνοώντας το κοινό και κοιτώντας τα εφφέ τους έτσι που φαινόταν ότι κοιτούσαν τα παπούτσια τους εξού και ο όρος shoe - gaze. Πολλά γνωστά συγκροτήματα όπως Lush, slowdive, ride κλπ απαρτούσαν τη λίστα αυτή και για σχεδόν μια δεκαετία αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της indie έκρηξης στην βρετανική μουσική βιομηχανία.
Αυτό που θέλω να πω μάλλον είναι ότι σε αυτή τη ζωή όλα έχουν την αναφορά τους... και αν και δεν έχω βγάλει συμπέρασμα για το αν η τέχνη αντιγράφει την ζωή ή η ζωή την τέχνη, το σίγουρο είναι ότι το ένα δίνει υπόσταση στο άλλο.