PINK ENJOYMENTS

Η Β. κρατάει το ιδρωμένο χέρι μου κατά τη διάρκεια της πτήσης προσπαθώντας να συγκεντρωθεί σε ένα περιοδικό για βιολί που διαβάζει. Με έχει συνηθίσει, θαυμάζω την υπομονή της κάθε φορά, σε κάθε απογείωση, σε κάθε κενό αέρος ή την λυτρωτική στιγμή της προσγείωσης που σφίγγω σαν τανάλια τα δάχτυλα μου γύρω απο τον καρπό της. Ζαλισμένος απο τον φόβο, καταρρακωμένος απο τα ροζ χάπια και τις καταστροφολογικές σκέψεις βγαίνω απο την καμπίνα του αεροπλάνου και δεν υπάρχει χρόνος να κάνω απολογισμό... ένα ξερό γειά σας με ανακούφιση στις χαμογελαστές αεροσυνοδούς φτάνει, κάθε φορά... να δείξω την ευγνωμοσύνη μου.
Ύστερα ανοίγω το κινητό, μετά απο λίγο χτυπάει και είναι οι δικοί μου. <<Έφτασες καλά;>> <<Τα γνωστά...>> απαντώ και κλείνω.
Ενα τσιγάρο να νοιώσω ότι ζω ακόμα.
Μεγάλη τζούρα. Για να μου θυμίσει την διαφορά του αργού με τον ξαφνικό και γρήγορο θάνατο. Τουλάχιστον ο πρώτος είναι επιλογή μου σκέφτομαι.
Τώρα τελευταία, βλέπω γύρω μου αποχαιρετισμούς. Κάποιος αποχαιρετά την απραξία του ενώ κάποιος άλλος κουράστηκε να σπάει τα κοντερ της ζωής του και επιλέγει να αλλάξει ταχύτητες, να αράξει. Άλλοι αποχαιρετούν <<κακιές>> συνήθειες και κάποιοι πενθούν τις ψευδαισθήσεις που είχαν στο παρελθόν και για πολλά χρόνια.
Μου αρέσει που ο κυνικός φίλος μου ζει τον έρωτα σαν έφηβος. Λατρεύω να βλέπω την ευαίσθητη φίλη μου Σ. να μου δείχνει το χαρτί του διορισμού της με τρεμάμενα χέρια και να φρικάρει στην ιδέα οτι η καθοδηγούμενη ζωή της θα γίνει επιτέλους δική της.
Και στο τέλος καταλαβαίνω ότι είναι φυσικό η απογείωση να τρομάζει... πόσο δε η ανώμαλη προσγείωση...

fucking... leftovers...

I met her in the museum of paleontology
And i make no bones about it
I said if you wish to study dinosaurs,
I know a specimen whose interest is undoubted

Trapped in a body that is failing me
Well, please allow me to be succinct
I wanna love you whilst we both still have flesh upon our bones
Before we both become extinct

That's what i told her: i wanna be your lover
And then i told her twice: i wanna be your lover

Well, he says that he loves you like a sister
Well i guess, i guess that's relative
He says that he wants to make love to you
Well instead of "to", shouldn't that be "with"?

Oh, i told you once: i wanna be your lover
And now i've told you twice: i wanna be your lover

And so i come to you filled with guilt and self-loathing
And i am praying that you could make me good
And so i fall upon your neck just like a vampire
Yeah, like a vampire who faints at the sight of blood

And i told you once: i wanna be your lover
I'm gonna say it again
And then i told you twice: i wanna be your lover

Well this is my cv and i've got no one else to blame
So i will state, state my case, i will state it again

Come and help yourself to leftovers
Got a little surplus love and affection
And getting cuddly, so won't you cuddle me?
I could be your teddy bear... oh yeah

I know i ain't no eligible bachelor
This is no mouthwatering proposition
Make no mistake, you're in big trouble, little lady
If we start a-hugging and a-kissing
And a-kissing, are you listening?

'cause i told you once
And then i told you twice
And now i told you three times
And at the risk of repeating myself
I'm gonna say it again

Yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover
Yeah yeah yeah yeah
I wanna be your lover

και το slush απο τον δαιμόνιο φίλο inthemarket που με την κάμερα του έχει οργώσει συναυλίες και συναυλίες....

SIAMESE DREAMS

Πιτσιρικάς μίλαγα κάποτε με τον πατέρα μου για όνειρα. Το ωραιότερο όνειρο που είχε δει ποτέ ήταν να πετάει πάνω απο την Νέα Υόρκη.
Τότε υπήρχε ο superman... , τα έβλεπα όλα μέσα από την τηλεόραση και τα προσάρμοζα στην πραγματικότητα μου, οπότε τον φαντάστηκα να πετάει σαν σούπερ ήρωας με τις πυτζάμες του και να ανεμίζουν τα μακριά μαλλιά του πάνω απο το empire state , και τους δίδυμους πύργους... Τώρα πια ξέρω ότι ο super-daddy έχει κάνει κυλίτσα, έχει γκριζάρει και τα μόνα όνειρα που κάνει είναι να εμπλουτίσει τις γνώσεις του όσο μπορεί μέσα από το ιντερνετικό χάος.
Εγώ εδώ και χρόνια έχω δύο-τρία συγκεκριμένα όνειρα όπως για παράδειγμα το να χτυπάνε το κουδούνι της εξώπορτας την νύχτα και να κοιτάω στο ματάκι οπού δεν υπάρχει τίποτα άλλο απο σκοτάδι και όμως καποιος υπάρχει απο την άλλη πλευρά και χτυπάει το κουδούνι επίμονα...θριλεράκι κατάσταση...
Στα περισσότερα όμως βλέπω γάτες...
Πολλές γάτες, άγνωστες σε μένα γάτες και προς το τέλος εμφανίζεται η δεσποινίς ΤΑΙ, η σιαμέζα γατούλα μου που την έχώ χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Στό όνειρο όμως, όπως και στην πραγματικότητα όταν ζούσε, είναι συνέχεια δίπλα μου, τρίβεται στα πόδια μου, ξαπλώνει στο γραφείο μου όταν διαβάζω και κουνάει την βασιλική, μισοκομμένη της ουρά (αυτές οι σιαμέζες είναι γνωστές και σαν βασιλικές γάτες του Σιάμ) στις σελίδες του βιβλίου λές και καθαρίζει με ξεσκονόπανο τις λέξεις που διαβάζω.
Εκείνο το μεσημέρι που τραυματίστηκε η ΤΑΙ όταν τρέξαμε και την πήγαμε στην κτηνίατρο αυτή μας συμβούλεψε να προχωρήσει σε ευθανασία γιατί δεν θα την έβγαζε καθαρή. Όταν βάλαμε τις φωνές και κάναμε σαν υστερικά εγώ και η αδερφή μου με ένα νεύμα οι γονείς μου της έδωσαν να καταλάβει οτι η γάτα θα πέθαινε στο σπίτι...
Το βράδυ που πέθανε την κρατούσα στην αγκαλιά μου και έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν είχα χάσει κάποιον δικό μου μέχρι τότε και βίωσα την απώλεια της με μεγάλη τραγικότητα. Ο πατέρας μου έκανε αμάν να τη πάρει από μένα για να πάει να την θάψει στο δάσος.
Αυτό το κείμενο, γράφτηκε γιατί την είδα για άλλη μια φορά στο όνειρο μου να λιάζεται στη βεράντα, να τη φωνάζω απο τον καναπέ, να τρέχει, και με ένα αλματάκι να κουρνιάζει όπως πάντα στην κοιλιά μου γουργουρίζοντας.

The Maccabees - mini documentary

Κυκλοφόρησε το νέο τους άλμπουμ WALL OF ARMS και επι την ευκαιρία πέτυχα στο Veoh ένα mini doc

http://www.veoh.com/browse/videos/category/music/watch/v6296307ZKjpkArG

Επίσης η home ιστοσελίδα τους είναι απίστευτη !

http://www.themaccabees.co.uk/

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

"Έπεσα" πάνω της καθώς βόλταρα αγουροξυπνημένος στο κέντρο.Έιχα να τη δω ένα ίσως και δύο χρόνια γιατί έλειπε στο εξωτερικό ... "Ε όχι...! " φώναξε βγάζοντας τα γυαλιά ηλίου και μου χαμογέλασε. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σταυρωτά και αφού διαθέταμε και οι δύο μισή ώρα απο τον πολύτιμο χρόνο μας πήγαμε κάπου στην πλατεία Βικτωρίας για ένα καφέ. Ήταν ίδια, όπως την είχα αφήσει, με δύο καινούρια tatoo και κάποια παραπανίσια κιλά αλλά κατά τ`αλλα ίδια.
Η μεγαλύτερη σχέση μου σε διάρκεια ήταν με αυτή, πέντε ολόκληρα χρόνια παρακαλώ. Έιπαμε στην αρχή να πάρουμε καφέ για έξω, μετά κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι, είπαμε να τον πάρουμε εκεί τον καφέ μας και μετά απο λίγο αλλάξαμε πάλι γνώμη, παραγγείλαμε σε πλαστικά ποτήρια to go αλλά τελικά όταν μας τα έφεραν παλουκωθήκαμε στο τραπεζάκι.
Μόλις είχε αγοράσει ένα βιβλίο του Καμπανέλλη και με έβαλε με το ζόρι να διαβάσω τις πρώτες γραμμές που όσο γρήγορα τις διάβασα τόσο πιο γρήγορα τις ξέχασα. Το πιο βασικό της ελάττωμα πάντα ήταν ότι μιλούσε ακατάπαυστα και λίγο τσιριχτά πράγμα που δεν άντεχα καθόλου γιατί εγώ απο την άλλη είμαι εκ φύσεως λιγομίλητος και γενικά προτιμώ τους ανθρώπους που μιλάνε σε ήρεμο τόνο...
Ετσι λοιπόν, όπως πάντα, στις δύο δικές μου φράσεις απαντούσε με τέσσερεις παραγράφους και κάπως έτσι εξελίχτηκε η συζήτηση μας γύρω απο τα ταξίδια της στην Ευρώπη, τις σπουδές της, την οικογένεια της και για το πόσο της έλειψε η ελληνική θάλασσα, τόσο πολύ, που όταν την αντίκρυσε επιστρέφοντας απο το παραθυράκι του αεροπλάνου την έπιασαν τα κλάμματα... Μιλήσαμε για κάποιους κοινούς γνωστούς και στο τέλος αναπόφεκτα ήρθε ο επίλογος αυτής της συνάντησης με τίτλο " τα γκομενικά". Έχεις κανα γκόμενο; ρώτησα απλά. Ναι μου απάντησε. Τα πάτε καλά; Ναι, ναι... (πάυση) παντρευόμαστε!
Στην αρχή το πήρα για αστείο και σήκωσα το ποτήρι αδιάφορα να πιω μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ μου κάνοντας έναν ειρωνικό μορφασμό. Οχι, αλήθεια παντρεύομαι, επανέλαβε και αυτός ο ήρεμος τόνος για πρώτη φορά στη φωνή της με έκανε να καταλάβω πως μιλούσε σοβαρά. Κοίτα να δεις... είπα απο μέσα μου... στα 18 της τη γνώρισα, κοριτσάκι ήταν τότε... πως αλλάζουν τα πράγματα στη ζωή...
Και ύστερα αρχίζει την κλασσική νεοελληνική μαλακία... Εσύ πότε θα σοβαρευτείς ρε Heckler μου πετάει... Καλά, άσε με εμένα, για σένα μιλάμε τώρα της απαντάω τσεκάροντας επίτηδες μια κουκλάρα δύο μέτρα που παραγγέλνει καφέ δίπλα γιατί ξέρω που θα καταλήξει και προσπαθώ να της κόψω το βήχα. Μάταια όμως.
Και αρχίζει το γνωστό λογύδριο, Ναι, ναι να σε αφήσω, πρόσεξε όμως γιατί θα καταλήξεις μαγκούφης, μόνος, και θα θέλεις κάποιον να σε συντροφεύει και δεν θα βρίσκεις και θα είναι αργά και μπλα, μπλα , μπλα...
Θέλω την ελευθερία μου.
Για πόσο;
Για όσο κρατήσει...
Μα δεν θες παιδιά;
Έχω παιδί, αυτό που μεγαλώνει ακόμα μέσα μου, και αν και όταν μεγαλώσει, ωριμάσει και ενηλικιωθεί τότε θα το σκεφτώ για κάποιο άλλο πήγα να της πω αλλά προτίμησα να πιώ άλλη μια γουλιά απο τον απαίσιο καφέ και να κλείσω το μάτι στην δίμετρη κουκλάρα.

The end

Misery is a butterfly

Τι κάνει ο άνθρωπος για να περάσει την ώρα του...
Έχω βάλει ένα gin με tonic κουρασμένος μετά τη δουλειά. Έχω χυθεί στον καναπέ και πυροβολώ την τηλεόραση με το τηλε-όπλο μου ελπίζοντας τα ραδιοκύματα να μετατρέπονται σε δεσμίδες χρωματιστού laser και να καίνε τους εγκεφάλους του συφερτού που κράζουν και ωρύονται στις ειδήσεις των 9.00 ακριβώς όπως οι εξωγήινοι το έκαναν με ένα zzzzzap! στο mars attacks.

Μια απο τις πολλές τρελές εφευρέσεις που μου έρχονται στο μυαλό τέτοιες στιγμές είναι να φτιάξω μια ζώνη... όχι ότι και ότι ζώνη, αλλά μία που να έχει θήκες για το χειριστήριο τής τηλεόρασης, του dvd, του cd και μια εξτρά για το καλοκαίρι, για το χειριστήριο του κλιματιστικού. ¨Ετσι θα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι... ο απόλυτος...ο αξεπέραστος...μοναχικός ga-gaou-boy της άγριας Δύσης¨.
Όλες αυτές τις ασυναρτησίες σκεφτόμουν μέχρι που απόφασισα να πάω τουαλέτα και τότε την είδα στον τοίχο να λιάζεται με το φως του πορτατίφ. Βρε βρε σκέφτηκα, μια πεταλουδίτσα. Αρπάζω την φωτογραφική μου και εστιάζω πάνω της, έλα ντε όμως που αρχίζει και πετάει γύρω γύρω με άξονα εμένα και την κυνηγάω με την κάμερα στο χέρι λες και είναι μετενσάρκωση της Λαίδης Ντι! Η σκηνή είναι τόσο γελοία που αρχίζω και ανησυχώ για την ποιότητα του gin που πίνω! Και όμως εγώ εκεί, να αποθανατήσω μια πεταλούδα που πετάει γύρω απο τον εαυτό μου σαν να μου λέει ¨πιασε με αν μπορείς¨! Και αυτό λέμε γίνεται για ένα τέταρτο τουλάχιστον! Ώσπου... απο το πουθενά, εγώ ζαλισμένος απο τους κύκλους που έχω κάνει(αρχίζω και παραιτούμαι...), σαν αφηνιασμένη γιαπωνέζα καμικάζι επιτίθεται και έρχεται κατευθείαν και στρογγυλοκάθεται στο λαιμό μου.
Χαμογελάω αμήχανα... σηκώνω την κάμερα αργά...
εστιάζω προς εμάς...
και...

snap!

IT`S BLITZ! YEAH YEAH YEAHS

Το έχω "λειώσει" το νέο διαμαντάκι των
YEAH YEAH YEAHS...

my- space- baby...

Λυπηθείτε με... δεν μπορώ να καταλάβω γιατι στο myspace βάζουν τις φωτογραφίες των μωρών τους καθε νεοσύλλεκτοι ενθουσιασμένοι γονείς... και πες ok, βάλε μία ρε χριστιανέ μου , όχι και ολόκληρο άλμπουμ με σχεδόν την ίδια αλλά απο διαφορετικές γωνίες! Τι παπαρατσο-χαζομπαμπαδελίκι είναι αυτό; Έχεις σκεφτεί όταν μεγαλώσει το καμάρι σου, αν γούσταρε να το βγάζεις φόρα-παρτίδα σε χιλιάδες κόσμο με τις μύξες και τις φρουτόκρεμες να στάζουν απο το κατά τάλλα γλυκύτατο προσωπάκι του; Μήπως θεωρείς οτι το δικό σου παιδί είναι το πιο άξιο απο τα υπόλοιπα και μου το μοστράρεις σε 147 φωτογραφίες για να το αποδείξεις;Ή μήπως νομίζεις ότι κατάφερες και ολοκλήρωσες την αποστολή σου σαν άνθρωπος σε αυτόν τον απάνθρωπο και εγωκεντρικό κόσμο; συγχαρητήρια αν είναι αυτό αλλά...i have news for you Daddy... τώρα αρχίζουν τα παλούκια για σένα daddy... οπότε αυτό που προτείνω είναι να αρχίσεις να βάζεις δικές σου φωτογραφίες στο myspace αμφας , προφιλ και οτι διάολο θες , τις γλυκές στιγμές που ξεσκατίζεις το μούλικο, που το τρέχεις στα νοσοκομεία (ζωή να χει...), που πετάγεσαι τα άγρια χαράματα απο το κλάμα του, που κλαίει, κλαίει, κλαίει,ΚΛΑΙΕΙ ...και συ ξύνεις το κεφάλι σου απορημένος κοιτάζοντας το με την τσίμπλα στο μάτι και εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμάσαι τον Κώστα, τον Γιάννη και τον Γιώργο, τους φίλους σου δηλαδή, που έχετε χαθεί και τέτοια ώρα κάπου μάλλον βρίσκονται μαζί και τα πίνουνε με γκομενάκια. But thats life... και αυτό είναι το your space, οπότε...
πάω πάσο.
Α δες και αυτό ...

Τι έχεις πάθει μωρε ;

-Ελα τι έγινε; καλά; τρεις φόρες σε χω παρει, που είσαι;

- έλα ρε...καλά... εμ... sorry για πριν, δεν άκουγα το τηλέφωνο...

- Θα βγούμε;

- εεεεμ... για που λες....;

- Λέω για ___ θα είναι και τα παιδιά εκεί.

-Δεν έχω λεφτά, άστο καλύτερα μωρέ...

-Έλα έχω γω, θα σε κεράσω εγώ!

- Αστο , δεν γουστάρω να βγαίνω άφραγκος...νοιώθω άβολα

- Ελα τώρα ρε παιδί μου, αφού σου είπα θα σε κεράσω, ξεκόλλα!

- Που να ξυρίζομαι τώρα... είμαι και με τις φόρμες...

-Ελα μωρέ μαλάκα τελειωμένε... βγες έτσι, σου πάει το αξύριστο...

- Αστο μωρέ, είμαι και λίγο κουρασμένος...

- Μου ταλλάζεις τώρα, πριν είπες οτι δεν έχεις λεφτά...

- Ε με έχει κουράσει που δεν έχω λεφτά χαχαχα...

- ....

- Τέλοσπάντων, ίσως αύριο...

- Μήπως έχεις κάτι μαζί μου;

- Οχι ρε... τι να έχω; πας καλά;

-Ξέεερω γω...; τώρα τελευταία κάθεσαι πολύ στο σπίτι...λοιπόν άσε τις βλακείες, σε μισή ώρα θα είμαι απο κάτω, θα σου στείλω αναπάντητη να κατέβεις.

- Ε μη το κουράζουμε τώρα... αφου σου είπα, δεν έχω κέφι... και ΔΕΝ κάθομαι πολύ στο σπίτι!

- Πάλι μου ταλλάζεις, κάντο μου σαν χάρη ρεεεε... έχω φρικάρει όλη την εβδομάδα, θέλω να βγώ να τα σπάσω, να χορέψω, να...

- Αφού εσύ δεν χορεύεις...

-...

- Κοίτα, αν είναι την άλλη εβδομάδα, που θα πληρωθώ, θα πάρω και το δώρο...

- Με δουλέυεις;

- Τι εννοείς ;

- Πριν λίγο μου είπες οτι είσαι κουρασμένος, μετά μου είπες οτι δεν έχεις κέφι και ότι θα βγούμε αύριο!!!

- Ίσως είπα...

-ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ ΜΩΡΕ!

- Sorry αλλά μου φαίνεται οτι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ...

- Ε άντε και #$%$%%$%$%%, παλιο@%%$%, μου τα πρηξες γαμω το @#&&&$* σου!!!

κλικ.

Sunday trash

Πήρα τις εφημερίδες μου, τα τσιγάρα και άραξα στο άδειο καφέ με θέα το πάρκο της Τρικούπη κ` Ναβαρίνου με το antics των interpol στα ηχεία να υποσκάπτει το όποιο ενδιαφέρον είχα για τις κωλοφυλλάδες. Kαλύτερα δεν θα μπορούσε να ήταν για ένα ύπουλο κυριακάτικο hangover...

Απέναντι απο τον μικρόκοσμο μου αγουροξυπνημένοι γονείς πίνουν καφέ σε πλαστικά ποτήρια κοιτώντας τα πιτσιρίκια να ξεσαλώνουν στη τραμπάλα και στη τσουλήθρα.

Δεν μου κάνει όρεξη να διαβάσω...οι παχυλοί τρομακτικοί τίτλοι για την οικονομική κρίση δεν προσφέρουν τίποτα το διαφορετικό απ`οτι βλέπουμε όλοι στον πάτο της τσέπης μας καθημερινά. Ούτε για την κούραση του Κωστάκη, ούτε για τις ανάποδες που πήρε ο Αλέκος με ενδιαφέρει και σταρχίδια μου αν συμφωνεί ή δεν συμφωνεί η πλειοψηφία στα μεθοδευμένα γκάλοπ με την ποινικοποίηση της κουκούλας και την άρση ασύλου . Τα πιο σημαντικά εξελίσσονται μπροστά μου, στα χαμογελα, την απορία και το παιχνίδι των μικρών αυτών μασκαράδων.

Έρχεται γράφουν ο Irvin Yalom για διάλεξη με θέμα «Με το βλέμμα στον ήλιο: ξεπερνώντας τον τρόμο του θανάτου» α καλά... the story of my life... σκέφτομαι.

Για να ξεπεράσουμε τον τρόμο της βλακείας σε αυτή τη χώρα θα γίνει τίποτα;

We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around
And make this place a heart
To be a part of
We ain't going to the town
We're going to the city
Gonna track this shit around

And make this place a heart
To be a part of

Again